عفو فرماي گر مثل گنهم

عفو فرماي گر مثل گنهم شاعر : انوري خون شپير و کشتن شپرست عفو فرماي گر مثل گنهم که ترا کار با نظام‌ترست منت از کردگار دادگرست قدمش جاي تارک قمرست صدرآفاق وسعد دين که ز قدر اثر جزو کلي قدرست اين مراتب کنون که مي بيني کين لطايف نتيجه‌ي سحرست باش تا صبح دولتت بدمد کان دعاگوي و بحر سجده برست اي جوادي که دست و طبع ترا هرچه در بحر و کان زر و گهرست پيش دست و دل تو ناچيزست گرچه بر يار و خضم نفع و ضرست دم و کلک تو در بيان و بنان ...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

عفو فرماي گر مثل گنهم

شاعر : انوري

خون شپير و کشتن شپرست		عفو فرماي گر مثل گنهم
که ترا کار با نظام‌ترست		منت از کردگار دادگرست
قدمش جاي تارک قمرست		صدرآفاق وسعد دين که ز قدر
اثر جزو کلي قدرست		اين مراتب کنون که مي بيني
کين لطايف نتيجه‌ي سحرست		باش تا صبح دولتت بدمد
کان دعاگوي و بحر سجده برست		اي جوادي که دست و طبع ترا
هرچه در بحر و کان زر و گهرست		پيش دست و دل تو ناچيزست
گرچه بر يار و خضم نفع و ضرست		دم و کلک تو در بيان و بنان
خجلت چوب موسي آن دگرست		غيرت روح عيسي است اين يک
راستي پرتوي از آن هنرست		هرچه در زير چرخ داناييست
کز خجالت رخ زمانه ترست		رانده‌اي بر جهان تو آن احکام
بر طبع تو بحر چون شمرست		پيش دست تو ابر چون دودست
نوک کلک تو منشي ظفرست		ذهن پاک تو ناطق وحي است
مرگ چون حلقه از برون درست		در حصار حمايت حزمت
هرچه بر خوان دهر ماحضرست		مابقي را ز خوان خود پندار
تا چرا بر سر توشان گذرست		مه و خورشيد شوخ و بي‌شرمند
مه مگر کور و آفتاب کرست		جود تو آن شنيده اين ديده
زير گردون مگر که بر زبرست		به حقيقت بدان که مثل تو نيست
که نمودار مردمان سيرست		آمدم با حديث سيرت خويش
هفت پيکش هميشه در سفرست		به خدايي که در دوازده برج
که سواد مه و بياض خورست		عمل کارگاه صنعت اوست
که سر انبيا و بوالبشرست		به صفاي صفي حق آدم
که در آفاق از آن هنوز اثرست		به دعايي که کرد نوح نجي
که به تسليم در جهان سمرست		به رضاي خليل ابراهيم
که ترا در بهشت منتظرست		حق داود و لطف نعمت او
در غم يوسفي کش او پسرست		به نماز و نياز يعقوبي
به دم عيسيي که زنده‌گرست		به کف موسي کليم کريم
که ز جمع رسل عزيرترست		به سر مصطفي شريف قريش
که ز دل جان فروش و شرع خرست		به صفا و وفا و صدق عتيق
که ظهور شريعت از عمرست		به دليري و هيبت عمري
که حقيقت ملف سورست		به حيا و حيات ذوالنورين
که به حرب اندرون چو شير نرست		به کف و ذوالفقار مرتضوي
که به عصمت جهانش زيرپرست		حرمت جبرئيل روح امين
که ز کروبيان مهينه‌ترست		حق ميکال خواجه‌ي ملکوت
که منادي و منهي حشرست		به صدا و نداي اسرافيل
که کمين‌دار جان جانورست		به کمال و جلال عزرائيل
کاصل اسلام از اين چهار درست		به صلوة و صيام و حج و جهاد
حق آن رکن کش لقب حجرست		به حق کعبه و صفا و مني
که هر آيت ازو دو صد عبرست		به کلام خداي عز و جل
حق حصني که نام آن سقرست		حرمت روضه و قيامت و خلد
که زيادت ز قطره‌ي مطرست		به عزيزي و حق نعمت تو
که گنه‌کار را اميدورست		به کريمي و لطف و رحمت حق
نه به شب خواب و نه به روز خورست		که مرا در وفاي خدمت تو
خاطرم آن درخت بارورست		چمن بوستان نعت ترا
دايمش بيخ و شاخ و برگ و برست		که ز مدح و ثنا و شکر و دعا
به سر تو که جملگي هدرست		آنچه گفتند حاسدان به غرض
بهتر از توتياي چشم سرست		خاک نعل ستور تو بر من
آفرينش به جمله بي‌خطرست		زانکه دانم که پيش همت تو
جان من بسته بر ميان کمرست		سبب خدمت تو از دل پاک
حالتي اوفتاد کان سيرست		پس اگر ز اعتماد در مستي
چون مني را به چون تويي نظرست		تو پسندي که رد کني سخنم
بنده را آخر اين قدر بصرست		چکنم بازگيرم از تو مديح
الله الله دو قول مختصرست		چه حديث است از تو برگردم
از در تو بگو دگر گذرست		چون به عالم تويي مرا مقصود
مردکي ريش گاو کون خرست		پس بگويند بنده را حاشاک
بوسه ده گشته هرکه تاجورست		اي جوادي که خاک پايت را