| ملک را باز شرف داد و نظام | | شرف گوهر اولاد نظام |
| نصار دين و نصير اسلام | | صاحب مملکت و خواجهي عصر |
| عدل شد ظلم و ضيا گشت ظلام | | بوالمظفر که به عون ظفرش |
| آن به از جنبش و پيش از آرام | | آن پس از مبدع و پيش از ابداع |
| ابر جودش ببرد آب غمام | | سير امرش ببرد کوي صبا |
| بر محيط فلک اعظم گام | | نهد ار قصد کند همت او |
| ديدهي باشه شود جاي حمام | | عدلش ار چيره شود بر عالم |
| گرگ را صلح دهد با اغنام | | امنش ار خيمه زند بر صحرا |
| وي قدر داده به دست تو زمام | | اي قضا داده به حکم تو رضا |
| بر سر توسن افلاک لگام | | کند ار جهد کند دولت او |
| حامل نطفه طباع ارحام | | از پي کثرت خدام تو شد |
| وي ترا خواجهي اجرام غلام | | اي ترا گردش افلاک مطيع |
| تا که در حضرت تست از خدام | | بنده را بنده خداوندانند |
| مقصد خاص شد و قبلهي عام | | به قبولي که ز اقبال تو ديد |
| که به جايش نتوان کرد قيام | | تا قيامت شرفي يافت ز تو |
| حاصلي نيست ترا جز ابرام | | گرچه از خدمت ديرينهي او |
| نام او پخته شود حکمت خام | | گر به درگاه تو آبي بودش |
| در مديح تو زند نظم نظام | | علم شعر زند بر شعري |
| توسن طبعش اگر گردد رام | | چون رياضت ز تو يابد نشگفت |
| اگر انصاف بيابد ز ايام | | هم در ايام تو جايي برسد |
| برکشد تيغ فصاحت ز نيام | | گر بجز پيش تو تا روز اجل |
| که نشورش نبود روز قيام | | کشتهي تيغ اجل باد چنان |
| راست همچون گهر از روس حسام | | تابد از روي حسام تو ظفر |
| اوج خورشيد ترا ساق خيام | | وتد قاف ترا ميخ طناب |
| کند با تيغ تو تيغ بهرام | | پست با قدر تو قدر کيوان |
| خط طغيان و خطا بر احکام | | پيش حکم تو کشد کلک قضا |
| آسمان مرکب و مه طرف ستام | | شايدت روز سواري و شکار |
| بر کف جان و خرد جام مدام | | روز عيش تو نهد دست قدر |
| زهره خنياگر و ماه نو جام | | زيبدت روز تماشا و شراب |
| نقطه چون جسم پذيرد اقسام | | گر به انگشت ذکا بنمايي |
| دهد از راز سپهرت اعلام | | ور در آيينهي خاطر نگري |
| هفت اقليم ترا هفت اندام | | مرکز عالمي از غايت حلم |
| جرم خورشيد فلک تابش وام | | خواهد از راي منيرش هر روز |
| دفتر و کلک عطارد را نام | | کاهد از کلک و بنانش هردم |
| تابع راي تو سير اجرام | | واله حکم تو دور افلاک |
| که جهان شد به وجود تو تمام | | اول فکرتي و آخر فعل |
| قابل نظم و عروضست کلام | | وز پي شرح رسوم سيرت |
| چون در اوهام عمل در اجسام | | روز کين نفس نفيس تو کند |
| باد بدخواه ترا صبح چو شام | | تا بود از پي هر شامي صبح |
| همه آفاق وزو يافته کام | | گشته بر خصم تو چون کام نهنگ |
| وانچه آغاز کني بيانجام | | هر چه تقدير کني بيمهلت |
| شربت عيش مدام تو مدام | | مسند صدر مقام تو مقيم |