| وز عراي خطر برون شد شاه | | از محاق قضا برون شد ماه |
| بستري غمفزاي و شاديکاه | | باز فراش عافيت طي کرد |
| باز بفزود قدر مسند و گاه | | باز برداشت وهن ملت و ملک |
| زين دين خداي عبدالله | | زينت ملک پادشاه جهان |
| دست تاثير آسمان کوتاه | | آنکه از دامن جلالت اوست |
| راي سلطان اختران گمراه | | وانکه در طول و عرض همت اوست |
| پيش قدرش قدر نهاده کلاه | | پيش پاسش قضا گشاده کمر |
| شير بيطوق طاعتش روباه | | باز بي حرز دولتش تيهو |
| عکس مهتاب شکل خرمن ماه | | وانکه از چتر دولتش آموخت |
| حزمش از راز روزگار آگاه | | عزمش از سر اختران منهي |
| نور خورشيد وام سايهي چاه | | آنکه از راي روشنش بگزارد |
| يک جهان خيمه دارد و خرگاه | | عرصهي همتش چو گنبد چرخ |
| وي ز شکر تو پر شکر افواه | | اي ز رسم تو پر سمر اقوال |
| وافتابت نگين خاتم جاه | | آسمانت زمين طارم قدر |
| طاعت کهربا ندارد کاه | | زين سپس در حمايت جاهت |
| باشد از آفتاب و سايه پناه | | حرمي شد حمايت تو چنانک |
| ابدالدهر بامداد پگاه | | ملک را ز آفتاب راي تو هست |
| ننبشته است عبده و فداه | | جز به درگاه عالي تو فلک |
| ديدهي روزگار در تو نگاه | | جز به عين رضا نخواهد کرد |
| شد سپاه ترا ستاره سپاه | | شد مطيع ترا زمانه مطيع |
| نه سپهر و چهار طبع گواه | | هست بر وقفنامهي شرفت |
| مهر و کين تو طاعتست و گناه | | خشم و خصم تو آتشست و حشيش |
| فتح باب کف تو مهر گياه | | بر دماند ز شعلهي آتش |
| از جهان دست خواستن کوتاه | | کردهاي از دراز دستي جود |
| بشري لا اله الا الله | | در هنر خود چنين تواند بود |
| وي ز تو تازه رسم باد افراه | | اي به تو زنده سنت پاداش |
| بر سر آتش است بيگه و گاه | | بنده زين سقطهي چو آتش تيز |
| شب گيتي نزاد روز سياه | | حاش لله چو روز سقطهي تو |
| به تو صدر وزير و حضرت شاه | | شکر ايزد که باز روشن شد |
| بلکه بفزود بر يکي پنجاه | | نشد از سقطه قربتت ساقط |
| نقش بيرنگ روزگار تباه | | تا کند اختلاف جنبش چرخ |
| روزگارش مباد نيکي خواه | | هرکه نبود به روزگار تو شاد |
| بر نشابور و مرو و بلخ و هراه | | امر و نهيت روان چو حکم قضا |