| مير اسحاق صدر مجلس شاه | | خاص سلطان علاء دين اله |
| آفتابيست آسمانش گاه | | آسمانيست آفتابش راي |
| خاک روبند اختران به جباه | | آن بلنداختري که پيش درش |
| وانکه با رايش آفتاب سياه | | آنکه با عزمش آسمان عاجز |
| حشمتش چرخ را نهاده کلاه | | همتش فتنه را گشاده کمر |
| علمش از راز اختران آگاه | | قدرش از قدر آسمان برتر |
| پاس او پاسبان دين اله | | قهر او قهرمان شرع رسول |
| شير با طوق طاعتش روباه | | باز با پاس دولتش تيهو |
| نور خورشيد وام سايهي چاه | | آنکه از راي روشنش بگزارد |
| عکس مهتاب شکل خرمن ماه | | وانکه با چتر دولتش آموخت |
| حکم او بر قضا ببندد راه | | خشم او از فلک برآرد گرد |
| گنبد چرخ کمترين درگاه | | صحن درگاه دولتش را هست |
| وي ز خورشيد برگذشته به جاه | | اي ز جمشيد برگذشته به ملک |
| در ازل هيچ بامداد پگاه | | شب ادبار حاسدت را نيست |
| شکر شکر تست در افواه | | سمر رسم تست در اقوال |
| شد سپاه ترا ستاره سپاه | | شد مطيع ترا زمانه مطيع |
| طاعت کهربا ندارد کاه | | زين سپس در حمايت عدلت |
| برتر از درگه تو يک درگاه | | دست اقبال آسمان نکشد |
| عالمي را شدست پشت و پناه | | چرخ تا در پناه دولت تست |
| ننبشتست عبده و فداه | | جز به درگاه عالي تو فلک |
| ديدهي روزگار در تو نگاه | | جز به عين رضا همي نکند |
| نه سپهر و چهار طبع گواه | | هست بر وقفنامهي ملکت |
| مهر و کين تو طاعتست و گناه | | خشم و خصم تو آتشست و حرير |
| دست قهر اجل شود کوتاه | | لطف تو دست اگر دراز کند |
| فتح باب کف تو مهر گياه | | بدماند ز شعلهي آتش |
| بشري لا اله الا الله | | در هنر خود چنين بود که تويي |
| وي به تو تازه رسم بادافراه | | اي به تو زنده سنت پاداش |
| بر سر آتش است بيگه و گاه | | بنده از شوق خاک درگه تو |
| او و پيوستگان او پنجاه | | بپذيرش که بندهي تو سزد |
| تا کند چون بنفشه پشت دوتاه | | پيش تختت بود چو سرو به پاي |
| صدرها گر بدو دهند چو شاه | | گيرد از ديگران کناره چو رخ |
| نقش بيرنگ روزگار تباه | | تاکند اختلاف گردش چرخ |
| روزگارش مباد نيکوخواه | | هرکه چون چرخ نبودت خواهان |
| حاسدت باد جفت ناله و آه | | تابعت باد يار شادي و عز |
| هر زمان صدهزار وا اسفاه | | در نفسهاي دشمنت تضمين |
| بر نشابور ومرو و بلخ و هراه | | امر و نهيت روان چو حکم قضا |