خاص سلطان علاء دين اله

خاص سلطان علاء دين اله شاعر : انوري مير اسحاق صدر مجلس شاه خاص سلطان علاء دين اله آفتابيست آسمانش گاه آسمانيست آفتابش راي خاک روبند اختران به جباه آن بلنداختري که پيش درش وانکه با رايش آفتاب سياه آنکه با عزمش آسمان عاجز حشمتش چرخ را نهاده کلاه همتش فتنه را گشاده کمر علمش از راز اختران آگاه قدرش از قدر آسمان برتر پاس او پاسبان دين اله قهر او قهرمان شرع رسول شير با طوق طاعتش روباه باز با پاس دولتش تيهو نور خورشيد وام سايه‌ي...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

خاص سلطان علاء دين اله

شاعر : انوري

مير اسحاق صدر مجلس شاه		خاص سلطان علاء دين اله
آفتابيست آسمانش گاه		آسمانيست آفتابش راي
خاک روبند اختران به جباه		آن بلنداختري که پيش درش
وانکه با رايش آفتاب سياه		آنکه با عزمش آسمان عاجز
حشمتش چرخ را نهاده کلاه		همتش فتنه را گشاده کمر
علمش از راز اختران آگاه		قدرش از قدر آسمان برتر
پاس او پاسبان دين اله		قهر او قهرمان شرع رسول
شير با طوق طاعتش روباه		باز با پاس دولتش تيهو
نور خورشيد وام سايه‌ي چاه		آنکه از راي روشنش بگزارد
عکس مهتاب شکل خرمن ماه		وانکه با چتر دولتش آموخت
حکم او بر قضا ببندد راه		خشم او از فلک برآرد گرد
گنبد چرخ کمترين درگاه		صحن درگاه دولتش را هست
وي ز خورشيد برگذشته به جاه		اي ز جمشيد برگذشته به ملک
در ازل هيچ بامداد پگاه		شب ادبار حاسدت را نيست
شکر شکر تست در افواه		سمر رسم تست در اقوال
شد سپاه ترا ستاره سپاه		شد مطيع ترا زمانه مطيع
طاعت کهربا ندارد کاه		زين سپس در حمايت عدلت
برتر از درگه تو يک درگاه		دست اقبال آسمان نکشد
عالمي را شدست پشت و پناه		چرخ تا در پناه دولت تست
ننبشتست عبده و فداه		جز به درگاه عالي تو فلک
ديده‌ي روزگار در تو نگاه		جز به عين رضا همي نکند
نه سپهر و چهار طبع گواه		هست بر وقف‌نامه‌ي ملکت
مهر و کين تو طاعتست و گناه		خشم و خصم تو آتشست و حرير
دست قهر اجل شود کوتاه		لطف تو دست اگر دراز کند
فتح باب کف تو مهر گياه		بدماند ز شعله‌ي آتش
بشري لا اله الا الله		در هنر خود چنين بود که تويي
وي به تو تازه رسم بادافراه		اي به تو زنده سنت پاداش
بر سر آتش است بي‌گه و گاه		بنده از شوق خاک درگه تو
او و پيوستگان او پنجاه		بپذيرش که بنده‌ي تو سزد
تا کند چون بنفشه پشت دوتاه		پيش تختت بود چو سرو به پاي
صدرها گر بدو دهند چو شاه		گيرد از ديگران کناره چو رخ
نقش بي‌رنگ روزگار تباه		تاکند اختلاف گردش چرخ
روزگارش مباد نيکوخواه		هرکه چون چرخ نبودت خواهان
حاسدت باد جفت ناله و آه		تابعت باد يار شادي و عز
هر زمان صدهزار وا اسفاه		در نفسهاي دشمنت تضمين
بر نشابور ومرو و بلخ و هراه		امر و نهيت روان چو حکم قضا