اگر نوبهاري ببينيم باز

اگر نوبهاري ببينيم باز شاعر : اوحدي مراغه اي که بر سبزه زاري نشينيم باز اگر نوبهاري ببينيم باز به مستي بسي گل بچينيم باز به شادي بسي مي‌بنوشيم خوش که چون غنچه در پوستينيم باز سر از پوست چون گل برون آوريم بهار وصالي ببينيم باز زمستان هجران به پايان بريم پري چهره‌اي بر گزينيم باز چو ديوانگان رخ به عشق آوريم قلم کش، که بي‌عقل و دينيم باز بگو محتسب را که: بر نام ما برين بوده‌ايم و برينيم باز نبودست ما را ز عشقي گزير که با درد عشقت...