خجلم من ز بينوايي خويش

خجلم من ز بينوايي خويش شاعر : اوحدي مراغه اي شرمسار از گريز پايي خويش خجلم من ز بينوايي خويش مي‌نميرم ز غم، چه سنگدلم! وه! که از کار خود چه تنگدلم! بختم آشفته شد، زيان کردم سود ديدم، سفر به آن کردم هم ز من بر من اين زيان آمد دلم از کار تن به جان آمد آه! ازين جان سخت پيشاني! جگرم خون شد از پريشاني من کجا ميروم؟ که آه از من! گشته چندين ورق سياه از من تا ازو خود کسي شمار کند تنگدستي چو من چه کار کند؟ دست من گير، تا به راه افتم ...