خجلم من ز بينوايي خويش

خجلم من ز بينوايي خويش شاعر : اوحدي مراغه اي شرمسار از گريز پايي خويش خجلم من ز بينوايي خويش مي‌نميرم ز غم، چه سنگدلم! وه! که از کار خود چه تنگدلم! بختم آشفته شد، زيان کردم سود ديدم، سفر به آن کردم هم ز من بر من اين زيان آمد دلم از کار تن به جان آمد آه! ازين جان سخت پيشاني! جگرم خون شد از پريشاني من کجا ميروم؟ که آه از من! گشته چندين ورق سياه از من تا ازو خود کسي شمار کند تنگدستي چو من چه کار کند؟ دست من گير، تا به راه افتم ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

خجلم من ز بينوايي خويش

شاعر : اوحدي مراغه اي

شرمسار از گريز پايي خويش		خجلم من ز بينوايي خويش
مي‌نميرم ز غم، چه سنگدلم!		وه! که از کار خود چه تنگدلم!
بختم آشفته شد، زيان کردم		سود ديدم، سفر به آن کردم
هم ز من بر من اين زيان آمد		دلم از کار تن به جان آمد
آه! ازين جان سخت پيشاني!		جگرم خون شد از پريشاني
من کجا ميروم؟ که آه از من!		گشته چندين ورق سياه از من
تا ازو خود کسي شمار کند		تنگدستي چو من چه کار کند؟
دست من گير، تا به راه افتم		بي‌چراغ تو من به چاه افتم
غير ازين اشک و روي زردم نيست		جز عطاي تو پايمردم نيست
چون تو گفتي: بخواه، ميخواهم		از تو عذر گناه مي‌خواهم
آمدم بر درت من درويش		دست حاجت کشيده، سر در پيش
ورنه اسباب نااميدي هست		مگرم رحمت تو گيرد دست
که ز کردار خويش بر هيچم		چکند عذر پيچ بر پيچم؟
بتوانم، به من چو بنمودي		نتوانستم آنچه فرمودي
ور بسوزي، سزاي آن دارم		گر ببخشي تو، جاي آن دارم
مهل از دستمان، که افتاديم		غم ما خور، که از غمت شاديم
به در آييم ازين شب تاري		گر چراغي به راه ما داري
چه نهد کس که نانهاده‌ي تست؟		ما چه داريم کان نداده‌ي تست؟
دستگاهي فرست از آن گنجم		به عنايت علاج کن رنجم
مدوان، چون پياده مييم		دست و دامن گشاده مييم
چون نشينم؟ که دستگاهم نيست		چون گريزم؟ که پاي راهم نيست
چه توان کرد؟ چونکه خود کردم		گر چه دانم که نيک بد کردم
راه گم کرده‌ام، براهم کش		قلمي بر سر گناهم کش
جاودان خط زندگيم دهي		گر تو توفيق بندگيم دهي
گردنم پر کن از حمايل خود		دل من خوش کن از شمايل خود
خاکپاي سگان خويشم خوان		کام من پيش تست، پيشم خوان
همدم صدق ساز جانم را		با وفا عقد کن روانم را
که من امشب نميروم در ده		دير شد، ساغر ميم درده
تا به پايان برم سر رشته		ميدوم در پي تو سرگشته
تو فرستاده‌اي، تو باز آرم		من ازين دو رهي به آزارم
نغز داني تو کمتر از نغزي		چون نهشتند در سرم مغزي
کرد بازم بدين تهي دستي		عشق و ديوانگي و سرمستي
جان و تن را تو دل نوازنده		اي خرد را تو کار سازنده
گم شد اندر ره تو معرفتم		در صفات تو محو شد صفتم
از در خويشتن مکن دورم		روشنايي ببخش از آن نورم
زيت اين شيشه در چراغم ريز		رشحه‌ي نور در دماغم ريز
راه يابم چو راه بر باشي		تا ببينم چو در نظر باشي
ننمايي، کجا توانم ديد؟		بنمايي،چرا ندانم ديد؟
همچنان در هبوط اين چاهم		گر چه شد مدتي که در راهم
تا مگر پرده را براندازي		از پس پرده ميکنم بازي
حلقه‌اي ساختم ز چنبر پشت		بر درت بي‌ادب زدم انگشت
ميزنم آه و اشک ميريزم		تا ز در حلقه را در آويزم
مگر آري دگر به راهم تو		بتو ميپويم، اي پناهم تو
دست من گير و در پناه آرش		سرم از راه شد، به راه آرش
پرده‌ي عفو پيش کارم کش		زين خيالات بر کنارم کش
چو تو دارم دگر چه ميخواهم؟		با مني درد سر چه ميخواهم؟
چه ببينم دگر؟ که ديده نشد		کرمت چون ز من بريده نشد
تو به چوب خودم بکن ادبي		بي‌خود ار زانکه باختم ندبي
به سر خود چه گردم از چپ و راست؟		با چنين داغ بندگي، که مراست
اگر چه کاري نيامد از من نغز		از تو گشت استخوان من پر مغز
متصل کن به عنصر پاکم		باد نخوت برون کن از خاکم
به شبم زين وجود بگريزان		روشنم کن چو روز شبخيزان
مرغ انديشه را بريزد بال		چون بر انديشم از تو اندر حال
باز پرسي ز من؟ محالست اين		تو بجويي مرا؟ خيالست اين
وان وجود اندرين عدم چه کند؟		تا حدوث مرا قدم چه کند؟
و آب رويي، که بود، ريخته‌ام		دير شد کز دکان گريخته‌ام
چون تو باشي، هر آنچه بايد هست		از براي تو در تو دارم دست
که در آرم به سلک نزديکان		کردگارا، به حرمت نيکان
به نياز و طمع مرنجانم		ريشه‌ي آز بر کش از جانم
در نفاذ سخن دليرم کن		از شراب حضور سيرم کن