چون مزاج جهان بدانستم

چون مزاج جهان بدانستم شاعر : اوحدي مراغه اي نشدم غره، تا توانستم چون مزاج جهان بدانستم راستي را شگرف کاري بود کار من گوشه و کناري بود زهره را خود ببين چها گفتي؟ ماه را قدر من سها گفتي شايد ار گيرد از عطارد خشم آنکه مهرش نيايد اندر چشم نزلم از «عمه» و «تبارک» بود منزلم مکه‌ي مبارک بود جانم از جسم بي‌نياز شده دل من با ملک به راز شده از «ابا» و «ابيت» ساخته قوت دير در قدس و سير در لاهوت بولهلب در زبانه‌ي سخطم بوقبيس و حري درون...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چون مزاج جهان بدانستم

شاعر : اوحدي مراغه اي

نشدم غره، تا توانستم		چون مزاج جهان بدانستم
راستي را شگرف کاري بود		کار من گوشه و کناري بود
زهره را خود ببين چها گفتي؟		ماه را قدر من سها گفتي
شايد ار گيرد از عطارد خشم		آنکه مهرش نيايد اندر چشم
نزلم از «عمه» و «تبارک» بود		منزلم مکه‌ي مبارک بود
جانم از جسم بي‌نياز شده		دل من با ملک به راز شده
از «ابا» و «ابيت» ساخته قوت		دير در قدس و سير در لاهوت
بولهلب در زبانه‌ي سخطم		بوقبيس و حري درون خطم
قالبم عنکبوت غار شده		منکسر گشته قلب و يار شده
کف موسي به ساعدم واصل		دم عيسي دل مرا حاصل
نفسم انجيل را زبان گشته		نفس من زبور خوان گشته
داشت از آستين مريم شرم		دامنم زان فتوح گرما گرم
چرخ از آواز من پر آوازه		هر زمانم نوازشي تازه
روز عيشم زوال گير نبود		ماه طلعم کلف پذير نبود
مالش کس نکرد در بندم		سايه بر مال کس نيفگندم
تير نقصي به بال من برسيد		چشم زخمي به حال من برسيد
دادم آن روزگار نيک بباد		غيرت روزگار بادم داد
رونق احتشام من بشکست		دو سه درويش را به من پيوست
به ضروريم در ميان آورد		غم ايشان دلم به جان آورد
بر در خلق ميشدم که: درم		تا شدم کفچه دست و کاسه شکم
گم شدم، پي چه پويي از چپ و راست؟		چند پرسي نشان من که کجاست؟
غربتم رنجه کرد و رنجورم		مدتي شد که از وطن دورم
جانم از غصه بار سنگي يافت		دل من تاب و سينه تنگي يافت
زان دل افسردگان بيفسردم		رخت خود در خرابه‌اي بردم
وز خرابي برو خراج نبود		سخنم را درو رواج نبود
گاهگاهش به نان همي دادم		بر سر شعر جان همي دادم
سازگاريست کار مردم اهل		با چنان قوم و دستگاهي سهل
اندران فترتم بخوردي گرگ		گر نبودي شکوه يک دو بزرگ
« خضعت وجهتي لواديها»		در چنين فقر و نامرادي‌ها
سالها آه سوزناک زده		صدر مشروح و صدره چاک زده
رنگ روزي بتابد از بامم		منتظر تا سحر شود شامم
هوشمندي ز دور ديده شود		خبر منعمي شنيده شود
سروري را تراز ديباجه		تا که شد صيت رتبت خواجه
فلکش حامل عماري شد		مسندش سد ملک داري شد
کارم از بخت زورمندي يافت		اختر طالعم بلندي يافت
فتنه آهنگ آرميدن کرد		غم دل روي در رميدن کرد
قال: «يا ايها المزل، قم»		شب سروشي به صورت مردم
جم جهانگير گشت جامت کو؟		اي کليم سخن کلامت کو؟
لطفش آوازه در جهان انداخت		کرمش در گشود و خوان انداخت
گل اميدها به بار آمد		چه نشيني که وقت کار آمد؟
جام پر گشت، دور گردان کن		مرد کاري، حديث مردان کن
وين قدح را به ياد خواجه بنوش		کارت از دست اگر چه رفت،بکوش