چون مزاج جهان بدانستم

چون مزاج جهان بدانستم شاعر : اوحدي مراغه اي نشدم غره، تا توانستم چون مزاج جهان بدانستم راستي را شگرف کاري بود کار من گوشه و کناري بود زهره را خود ببين چها گفتي؟ ماه را قدر من سها گفتي شايد ار گيرد از عطارد خشم آنکه مهرش نيايد اندر چشم نزلم از «عمه» و «تبارک» بود منزلم مکه‌ي مبارک بود جانم از جسم بي‌نياز شده دل من با ملک به راز شده از «ابا» و «ابيت» ساخته قوت دير در قدس و سير در لاهوت بولهلب در زبانه‌ي سخطم بوقبيس و حري درون...