حبذا! مفلسان آواره

حبذا! مفلسان آواره شاعر : اوحدي مراغه اي جامه و جان پاره در پاره حبذا! مفلسان آواره به کمي سوي خود نظر کرده غم بيشي ز دل به در کرده رخت در کوچه‌ي ابد برده به دلي زنده و تني مرده نفسي خوش زدن چو نافه‌ي مشک با چنان ديده‌ي تر و لب خشک وز زبان لب گرفته در دندان دلشان هم شکسته، هم خندان لب او وانگهي شکايت دوست؟ آنکه پنهان کند حکايت دوست چون به مشهور کردنش کوشند راز او را ز خود چه ميپوشند؟ غنچه‌وش لب به بسته از ناله در دل آتش نهاده...