بينش اوست غايت عرفان

بينش اوست غايت عرفان شاعر : اوحدي مراغه اي دانش او سرايت عرفان بينش اوست غايت عرفان مگر از باز جستن صفتش نرسد کس به کنه معرفتش صمديت در صفاتش دان احديت نشان ذاتش دان صمدست او ولي ندارد يار احدست او نه از طريق شمار شرح اين جز به نور نتوان کرد صفت از ذات دور نتوان کرد گر نباشد چنين خدا نبود او ازين، اين ازو جدا نبود کي تواني به چشم سر ديدن؟ ذات او از صفت بدر ديدن در صفاتش خلل نشايد يافت صفتش را به دل نشايد يافت هر چه بود...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

بينش اوست غايت عرفان

شاعر : اوحدي مراغه اي

دانش او سرايت عرفان		بينش اوست غايت عرفان
مگر از باز جستن صفتش		نرسد کس به کنه معرفتش
صمديت در صفاتش دان		احديت نشان ذاتش دان
صمدست او ولي ندارد يار		احدست او نه از طريق شمار
شرح اين جز به نور نتوان کرد		صفت از ذات دور نتوان کرد
گر نباشد چنين خدا نبود		او ازين، اين ازو جدا نبود
کي تواني به چشم سر ديدن؟		ذات او از صفت بدر ديدن
در صفاتش خلل نشايد يافت		صفتش را به دل نشايد يافت
هر چه بود او بود چو وانگري		در صفاتش چو از صفا نگري
به صفت در شدند و اين ديدند		دوربينان رخش چنين ديدند
بپرستند اهل معرفتش		هر کرا هست بويي از صفتش
بر در هر که گفتگو باشد		از براي صفات او باشد
صفت اوست گنج و خلق طلسم		صفت اوست جان و مردم جسم
چون حيات صفات خلق از ذات		ذات ما را صفات اوست حيات
همچو چشمي بود که کور شود		هر که او زين صفات عور شود
بي‌شرابي کجا توان شد مست؟		هر کجا قدرتست قادر هست
چون بدين جا رسي مرو زين پيش		هر کجا حسن بيش، غوغا بيش
که نه پوشيده شد، نه پيدا گشت		عالمي زان جمال شيدا گشت
ماند باطن که در نپيوندي		گشت ظاهر که دل درو بندي
جان به کنه جلال او نرسد		دل به تحقيق حال او نرسد
صفتش را تمام نتوان ديد		ذات او جز به نام نتوان ديد
بيشتر در گمان همي کوشند		گر چه با او به جان همي کوشند
نه صفت را نه، ذات را، مانند		صفت و ذات او قديمانند
ذات او با صفات او دايم		همه گيتي به ذات او قايم
وز حساب آن هزار و يک فردست		صفتش در هزار و يک پردست
تا يکي گردد آن هزار ترا		سالها زحمتست و کار ترا
وان به تقليد و گفتگو نتوان		دانش ذات جز بدو نتوان
وندرين باب فکر بايد کرد		صفتش را به فکر داند مرد
کي حدث پرده‌ي قديم شود؟		با قدم چون حدث نديم شود
ديگ را آب چون بجوشاند؟		ذات را غير چون بپوشاند؟
ديدنش ديده را کند خيره		نور خورشيد از آنکه شد چيره
بکش اين پاي تات پي نکنند		جستجويش به کو و کي نکنند
احدي فارغ از تکلف حد		احدست او نه از طريق عدد
ديدن عقل هم به ديده‌ي اوست		عقل و ادراک آفريده‌ي اوست
نيست بر ديدنش حوالت چشم		نتوان ديدنش به آلت چشم
بکماهيش ضبط نتوان کرد		نور چون گردد از نهايت فرد
آفتابست و ديده‌ي خفاش		حال آن نور و ديده‌ي اوباش
دوست پيدا و ديده‌ها بازست		ني، چه گفتم؟ چه جاي اين سازست؟
ورنه در کاينات غيري نيست		در تو و ديدن تو خيري نيست
در جهان ذره‌اي ازو خالي		نيست، گر نيک بنگري، حالي
ورنه معشوق بس پديدارست		سخن عشق کم خريدارست
همه محتاج او و خود همه اوست		حاصل اين حروف و دمدمه اوست
ندهد رتبت وصولت دست		تا ز توحيد او نگردي مست
اين نظرها وصول ميخوانند		زمره‌اي کين اصول ميدانند
بجزين مايه کاشنا گردد		ورنه مخلوق چون خدا گردد؟
زو دگر نورها فروزنده		نور او قاهرست و سوزنده
وندرو خشک و تر بسوخته‌اي		آتشي کش تو بر فروخته‌اي
کرد با خويش جمله را يکرنگ		چونکه از نور داشت قوت و هنگ
از هلاک و فنا بري نشوي		تا تو همرنگ آن پري نشوي
تن او از هلاک دوري داشت		زر خالص چو رنگ نوري داشت