| عرصهي آمال من گلشن به توست | | «ديدهي اقبال من روشن به توست |
| تا گلي چون تو، به دست آوردهام | | سالها چون غنچه دل خون کردهام |
| خنجر خار جفا بر من مکش! | | همچو گل از دست من دامن مکش! |
| وز براي توست تختم زير پاي | | در هواي توست تاجم فرقساي |
| افسر دولت ز فرق خود منه! | | رو به معشوقان نابخرد منه! |
| تخت شوکت را به پشت پا مزن! | | دست دل در شاهد رعنا مزن! |
| رخش زير ران به ميدان تاختن | | منصب تو چيست؟ چوگان باختن |
| پهلوي سيمينبران کردن نشست | | ني گرفتن زلف چون چوگان به دست |
| وز تن گردان شوي گردنفکن، | | در صف مردان روي شمشير زن، |
| پيش شمشير زني گردن نهي | | به که از گردان مردافکن جهي |
| ورنه خواهم زين غم افتادن ز پاي | | ترک اين کردار کن! بهر خداي |
| شرم بادت کافکني از پا مرا» | | سالها بهر تو ننشستم ز پا |
| بحر طبع او ز گوهر جوش کرد | | چون سلامان آن نصيحت گوش کرد، |
| خاک پاي تختفرساي توام | | گفت: «شاها! بندهي راي توام |
| ليکن از بيصبري خويشام ملول | | هر چه فرمودي به جان کردم قبول |
| صبر بر فرمودهات مقدور من | | نيست از دست دل رنجور من |
| در خلاصي زين بلا پيچيدهام | | بارها با خويش انديشيدهام |
| جان من در ناله و آه آمدهست | | ليک چون يادم از آن ماه آمدهست، |
| کردهام روي از دو عالم سوي او | | ور فتاده چشم من بر روي او |
| نه نصيحت مانده بر يادم نه پند!» | | در تماشاي رخ آن دلپسند |
| شد حکيم اندر نصيحت سخت کوش | | چون شه از پند سلامان شد خموش |
| آخرين نقش بديع کلک کن! | | گفت: کاي نوباوهي باغ کهن! |
| خويش را! کز هر چه گويم برتري | | قدر خود بشناس و مشمر سرسري |
| حرف حکمت بر دل پاکت سرشت | | آنکه دست قدرتش خاکت سرشت، |
| روي در معني کن اين آيينه را! | | پاک کن از نقش صورت سينه را! |
| غرق نور معرفت آيينهات | | تا شود گنج معاني سينهات |
| بيش ازين در صحبت شاهد مکوش! | | چشم خويش از طلعت شاهد بپوش! |
| وز حريم عافيت بيرون مشو! | | بر چنين آلودهاي مفتون مشو! |
| برفراز چرخ بودت کوکبه | | بودي از آغاز عاليمرتبه |
| در حضيض خاک بندت ساخته | | شهوت نفسات به زير انداخته |
| بوي حکمت بر مشام او وزيد | | چون سلامان از حکيم اينها شنيد |
| صد ارسطو زير فرمان تو باد! | | گفت: «اي جان فلاطون از تو شاد |
| کمترين شاگرد در گاه توام! | | من نهاده روي در راه توام! |
| در قبول آن به جان بشتافتم | | هر چه گفتي عين حکمت يافتم |
| کاختيار کار بيرون از من است!» | | ليک بر راي منيرت روشن است |