اي صفت خاص تو واجب به ذات!

اي صفت خاص تو واجب به ذات! شاعر : جامي بسته به تو سلسله‌ي ممکنات! اي صفت خاص تو واجب به ذات! حجت اثبات وجود تواند کون و مکان شاهد جود تواند مرحله‌ي خاک قرار از تو بافت دايره‌ي چرخ مدار از تو يافت تربيت لطف تواش باغبان عرصه‌ي گيتي که بود باغ‌سان در چمن نطق، زبان آوران بلبل آن، طبع سخن پروران بر صفت هستي قادر گواست اينهمه آثار، که نادر نماست نظم کن سلک نوادر تويي رو به تو آريم که قادر تويي باغ شود بر دل نظاره داغ باغ نشان گر...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي صفت خاص تو واجب به ذات!

شاعر : جامي

بسته به تو سلسله‌ي ممکنات!		اي صفت خاص تو واجب به ذات!
حجت اثبات وجود تواند		کون و مکان شاهد جود تواند
مرحله‌ي خاک قرار از تو بافت		دايره‌ي چرخ مدار از تو يافت
تربيت لطف تواش باغبان		عرصه‌ي گيتي که بود باغ‌سان
در چمن نطق، زبان آوران		بلبل آن، طبع سخن پروران
بر صفت هستي قادر گواست		اينهمه آثار، که نادر نماست
نظم کن سلک نوادر تويي		رو به تو آريم که قادر تويي
باغ شود بر دل نظاره داغ		باغ نشان گر ندهد زيب باغ
هر ورقي باشد از آن دفتري		ور دهدش جلوه به هر زيوري
باشي و ميدان شب و روز، ني		بودي و اين باغ دل‌افروز، ني
نيست به خود، هست به تو هر چه هست		اي علم هستي ما با تو پست!
هست که هستي بود، الحق تويي!		هست توئي، هستي مطلق تويي!
مي‌گذري بر همه نام و نشان		نام و نشانت نه و دامن کشان
پاک ز آلايش ناپاک و پاک		با همه چون جان به تن آميزناک
بحر محيطي و کناري‌ت نه!		نور بسيطي و غباري‌ت نه!
گوهرت از موج فتد بر کنار		نيست کناري‌ت ولي صد هزار
نيست ز غير تو نشان غير نام		با تو خود آدم که و عالم کدام؟
نيست درين عرصه کسي غير تو		گرچه نمايند بسي غير تو
مي‌زنم اندر طلبت دست و پا		تو همه جا حاضر و من جابه‌جا
جود تو سرمايه‌ي سود همه!		اي ز وجود تو نمود همه!
مردگي و زندگي از توست و بس!		هستي و پايندگي از توست و بس!
چون علم خسروي‌اش سربلند،		جامي اگر نيست ز بخت نژند
زير علم سايه پسندي‌ش ده!		از علم فقر بلندي‌ش ده!
مرهم راحت‌نه آزارها!		اي ز کرم چاره‌گر کارها!
قبله نماينده‌ي هر مقبلي!		عقده گشاينده‌ي هر مشکلي!
خوشه‌ده دانه‌فشانان خاک!		توشه‌نه گوشه‌نشينان پاک!
قبله‌ي توحيد يک‌انديشگان!		بازوي تاييد هنرپيشگان!
مرسله بند گلوي شاخسار!		شانه زن زلف عروس بهار!
دست توان، قوت کار از تو يافت		پاي طلب، راه گذار از تو يافت
دست همه، دست تو را آستين		بلکه تويي کارگر راستين
جز تو کسي کيد از او هيچ کار		نيست درين کارگه گير و دار
چشم عنايت ز تو داريم و بس!		روي عبادت به تو آريم و بس!
ره به نهانخانه‌ي تحقيق ده!		در کف ما مشعل توفيق نه!
باده‌ي راز از قدح دل دهند		اهل دل از نظم چون محفل نهند
رونق نظمش به نظامي رسان!		رشحي از آن باده به جامي رسان!
بر گذر قافيه جامي سزاست		قافيه آنجا که نظامي نواست،
وين هوس از طبع زبون من است،		اين نفس از همت دون من است
کي بودم رشته‌ي اميد سست؟		ورنه از آنجا که کرم‌هاي توست
شايدم از جام سخن جرعه‌خوار		صد چو نظامي و چو خسرو هزار
مرتبه‌ي شعر پسندي‌م بخش		بر همه در شعر بلندي‌م بخش
خاصه به نعت سر پيغمبران		پايه‌ي نظمم ز فلک بگذران
گوهر درج صدف کاينات		اختر برج شرف کاينات
چرخ نزد خيمه‌ي زرين‌طناب		جز پي آن شاه رسالت‌مب
ماه نشد قبه‌ي اين بارگاه		جز پي آن شمع هدايت‌پناه
مشعله‌ي مهر نيفروختند		تا نه فروغ از رخش اندوختند
مرغ هواي حرمش جبرئيل		رشحه‌ي جام کرمش سلسبيل
خيز که شد مشرق و مغرب خراب		اي به سراپرده‌ي يثرب به خواب!
دستي و، بنماي يکي دستبرد!		رفته زدستيم، برون کن ز برد
بازخر از ناخوشي اسلام را!		توبه ده از سرکشي ايام را!
رايت مهدي به فلک زن دلير!		مهد مسيح از فلک آور به زير!
مهره شکن سبحه‌ي تلبيس را!		شعله فکن خرمن ابليس را!
بلکه جهان جامه‌ي ماتم گرفت		ظلمت بدعت هه عالم گرفت
باز کند نور جمالت طلوع		کاش فتد ز اوج عروجت رجوع
گلخن گيتي ز تو گلشن شود		ديده‌ي عالم به تو روشن شود
ظلمتيان رو به عدم درکشند		دولتيان از تو علم بر کشند
روي تو ناديده گرفتار توست		جامي از آنجا که هوادار توست
بر قدمت سر نهد و جان دهد		گر لب جانبخش تو فرمان دهد