شاهد خلوتگه غيب از نخست

شاهد خلوتگه غيب از نخست شاعر : جامي بود پي جلوه کمر کرده چست شاهد خلوتگه غيب از نخست جلوه‌نمائي همه با خويش داشت آينه‌ي غيب‌نما پيش داشت غير وي اين عرصه نپيمود کس ناظر و منظور همو بود و بس ! دعوي مائي و توئي هيچ نه جمله يکي بود و دوئي هيچ نه لوح هم آسوده ز رنج خراش بود قلم رسته ز زخم تراش عقل، سر نادره‌پرسي نداشت عرش، قدم بر سر کرسي نداشت پشت زمين حامل مردم نبود سلک فلک ناظم انجم نبود طفل مواليد به خواب عدم بود درين مهد فروبسته...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

شاهد خلوتگه غيب از نخست

شاعر : جامي

بود پي جلوه کمر کرده چست		شاهد خلوتگه غيب از نخست
جلوه‌نمائي همه با خويش داشت		آينه‌ي غيب‌نما پيش داشت
غير وي اين عرصه نپيمود کس		ناظر و منظور همو بود و بس !
دعوي مائي و توئي هيچ نه		جمله يکي بود و دوئي هيچ نه
لوح هم آسوده ز رنج خراش		بود قلم رسته ز زخم تراش
عقل، سر نادره‌پرسي نداشت		عرش، قدم بر سر کرسي نداشت
پشت زمين حامل مردم نبود		سلک فلک ناظم انجم نبود
طفل مواليد به خواب عدم		بود درين مهد فروبسته دم
بر نظر خويش شود جلوه‌گر		خواست که در آينه‌هاي دگر
باغچه‌ي کون و مکان آفريد		روضه‌ي جان‌بخش جهان آفريد
جلوه‌ي او حسن دگر آشکار		کرد ز شاخ و ز گل و برگ و خار
گل خبر از طلعت زيباش داد		سرو نشان از قد رعناش داد
پيش گل اوصاف خط او نوشت		سبزه به گل غاليه‌ي تر سرشت
بست گره طره‌ي شمشاد را		شد هوس طره‌ي او باد را
زد ره مستان صبوحي‌پرست		نرگس جماش به آن چشم مست
زد نفس شوق ز بالاي سرو		فاخته با طوق تمناي سرو
پرده گشا گشته ز اسرار گل		بلبل نالنده به ديدار گل
زد به سر سبزه قدم، سرزده		کبک دري پايچه‌ها برزده
عشق، شد از جاي دگر جلوه‌گر		حسن، ز هر چاک زد القصه سر،
عشق، از آن شعله دلي را بسوخت		حسن، ز هر چهره که رخ برفروخت،
عشق، دلي آمده در دام يافت		حسن، به هر طره که آرام يافت،
عشق، دلي را به غمش بنده کرد		حسن، ز هر لب که شکرخنده کرد،
گوهر و کان‌اند به هم حسن و عشق		قالب و جان‌اند به هم حسن و عشق
جز به هم اين راه نپيموده‌اند		از ازل اين هر دو به هم بوده‌اند
نيست گشاد همه جز بندشان		هستي ما هست ز پيوندشان