| عشق دل جويي به جان خواهم گزيد | | از همه عالم کران خواهم گزيد |
| بر همه ملک جهان خواهم گزيد | | دولت يک روزه در سوداي عشق |
| بيسپاس آسمان خواهم گزيد | | آفتابي از شبستان وفا |
| گوهري بيرون از آن خواهم گزيد | | چشم من درياي گوهر هست ليک |
| از جهان اين داستان خواهم گزيد | | داستان شد عشق مجنون در جهان |
| جاي چون شه در ميان خواهم گزيد | | هر کجا زنبور خانهي عاشقي است |
| تيغ در خورد ميان خواهم گزيد | | دوست با درد وفا خواهم گرفت |
| هم وفاي دوستان خواهم گزيد | | گرچه غدر دوستان از حد گذشت |
| هم قفس را آشيان خواهم گزيد | | کبک مهرم کز قفس بيرون شوم |
| خلوتا کاندر نهان خواهم گزيد | | با خيال يار ناپيدا هنوز |
| کز طلب کردن کران خواهم گزيد | | من کنم ياري طلب هرگز مدان |
| اين رطب بياستخوان خواهم گزيد | | اين طلب بيخويشتن خواهم نمود |
| هم نشين غم نشان خواهم گزيد | | گر نيابم يار باري بر اميد |
| محرمي مرهم رسان خواهم گزيد | | گر ز نوميدي شوم مجروح دل |
| بر همه گنج روان خواهم گزيد | | گوشهاي از خلق و کنجي از جهان |
| هر سحر گه هفت خوان خواهم گزيد | | زير اين روئين دژ زنگار خورد |
| از قناعت ميزبان خواهم گزيد | | ديدم اين منزل عجب خشک آخور است |
| از بصيرت ديدبان خواهم گزيد | | در بن دژ چون کمين گاه بلاست |
| راه شهرستان جان خواهم گزيد | | بر در اين هفت ده قحط وفاست |
| کز علف قوت روان خواهم گزيد | | نيست در ده جز علف خانه بدان |
| در صف لالان دکان خواهم گزيد | | چون به بازار جوان مردان رسم |
| قفلي از بهر دهان خواهم گزيد | | بر دکان قفل گر خواهم گذشت |
| بيزباني بر زبان خواهم گزيد | | چون مرا آفت ز گفتن ميرسد |
| مدح بلقيس زمان خواهم گزيد | | گر چه گم کردم کليد نطق را |
| مهر شاه بانوان خواهم گزيد | | ورچه آزادم ز بند هر غرض |
| کستانش بر جنان خواهم گزيد | | عصمة الدين شاه مريم آستين |
| کز جوار او مکان خواهم گزيد | | گوهر کان فريدون ملک |
| قبلهگاه از آستان خواهم گزيد | | بارگاهش کعبهي ملک است و من |
| رفعتش بر فرقدان خواهم گزيد | | آسمان ستر و ستاره رفعت است |
| سيرتش بر انس و جان خواهم گزيد | | آسيه توفيق و ساره سيرت است |
| کزدرش حصن امان خواهم گزيد | | رابعه زهد و زبيده همت است |
| گوهر اصلي زکان خواهم گزيد | | حرمت از درگاه او خواهم گرفت |
| بر هزبر سيستان خواهم گزيد | | يک سر موي از سگان در گهش |
| بر کلاه اردوان خواهم گزيد | | خاک پاي خادمانش را به قدر |
| خدمت لالاش از آن خواهم گزيد | | شاه انجم خادم لالاي اوست |
| بر سه گنج شايگان خواهم گزيد | | گنج بخشا يک دو حرف از مدح تو |
| کز پي عنقا نشان خواهم گزيد | | گر به خدمت کم رسم معذور دار |
| من فراق اين و آن خواهم گزيد | | سرپرستي رنج و خدمت آفت است |
| از پس دوري همان خواهم گزيد | | سالها راي رياضت داشتم |
| صحبت هندوستان خواهم گزيد | | پيل را مانم که چون جستم ز خواب |
| اين رياضت جاودان خواهم گزيد | | خفته بودم همتم بيدار کرد |
| بر خداي غيبدان خواهم گزيد | | گر به زر گويمت مدح، آنم که بت |
| بر اميد سوزيان خواهم گزيد | | کافرم دان گر مديح چون توئي |
| آفرين از قدسيان خواهم گزيد | | در دعاي حضرت تو هر سحر |