\N

\N شاعر : خاقاني اي شده ... چپ سلطان \N ... راستي عالم هم \N گر به ما ... کج کني ما را \N ... راست برشود به شکم \N که به بد گفتنش سخن رانم خواجه بد گويدم معاذ الله من به ده جنس مدح او خوانم او به ده نوع قدح من خواند من نکو گويم و چنين دانم او بدي گويد و چنان داند وانچه گويد هزار چندانم آنچه گويم هزار چندان است از آنکه دست حوادث زده است بر دل ريشم منم که يک رگ جانم هزار بازوي خون راند که از خواص به دوران نه دوست ماند...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

$\N$
\N

شاعر : خاقاني

اي شده ... چپ سلطان		\N
... راستي عالم هم		\N
گر به ما ... کج کني ما را		\N
... راست برشود به شکم		\N
که به بد گفتنش سخن رانم		خواجه بد گويدم معاذ الله
من به ده جنس مدح او خوانم		او به ده نوع قدح من خواند
من نکو گويم و چنين دانم		او بدي گويد و چنان داند
وانچه گويد هزار چندانم		آنچه گويم هزار چندان است
از آنکه دست حوادث زده است بر دل ريشم		منم که يک رگ جانم هزار بازوي خون راند
که از خواص به دوران نه دوست ماند و نه خويشم		رگ گشاده‌ي جانم به دست مهر که بندد
نه هيچ کار گشايد ز صدر و صاحب جيشم		نه هيچ کام برآيد ز مير و ميره‌ي شهرم
نساخت داروي دردم، نکرد مرهم ريشم		هزار درد دلم هست و هيچ جنس به نوعي
تنور گرم نبينم فطيرها چه سريشم		ز کس سخن چه نيوشم حديث خوش چه سرايم
که برنيارد شاخم بره نيارد ميشم		ز غصه چون بره نالم که سوي ميش گذاري
چه حاجت است در اين دي به خيش خانه و خيشم		ز سردي نفس من تموز دي گردد
به چار کيش خبر شد که من مقدس کيشم		ز چار نامه عيان شد که من موحد نامم
چو آب خواهم از ايام زهر دارد پيشم		چو نان طلب کنم از شاه عشوه سازد قوتم
صداع ندهم بيشت جگر مخور بيشم		خدايگانا در باب آن معاش که گفتي
بنان و جامه رسان از بنان و خامه‌ي خويشم		مرنج اگرت بگويم بنان و جامه مرنجان
از خسان ز من نپذرفتم		آرزو بود نعمتم ليکن
کم همي داد من نپذرفتم		بيش مي‌خواستم زمانه نداد
تا ز خونين جگرش لعل قبا آرايم		چشم خونين همه شب قامت شب پيمايم
ديده را دوختن لعل قبا فرمايم		ريسمان از رگ جان سازم و سوزن ز مژه
آخر از سوخته‌ي عالم دندان خايم		اول از عودم خائيده‌ي دندان کسان
کاول و آخر دندان کسان را شايم		گر به من دندان کردند سپيد اين رمزي است