| چرخ ار ندهد قصاص خونم | | کز گفتن جان و جان مرا بس |
| جمشيد زمانه شاه مغرب | | عدل قزل ارسلان مرا بس |
| اي دل به نواي جان چه باشي | | اقطاع ده جهان دولت |
| تاري است روان گسسته دهجاي | | بيبرگ و نوا نوان چه باشي |
| لوح ازل و ابد فرو خوان | | چندين به غم روان چه باشي |
| آينده و رفته را نگه کن | | بنگر که تو زين و آن چه باشي |
| بر خوان فلک جز اين دو نان نيست | | بشمر که تو در ميان چه باشي |
| جز آتش خور گرت خورش نيست | | آتش خور اين دو نان چه باشي |
| روئين دژت ار گشادني نيست | | در مطبخ آسمان چه باشي |
| با عبرت گورخانهي جان | | در محنت هفتخوان چه باشي |
| با اين همهي کرهي جهاني | | در عشرت گورخان چه باشي |
| تقويم مهين حکم شش روز | | جز در رمهي جهان چه باشي |
| هر سال چو پنج روز تقويم | | امروز تويي نهان چه باشي |
| از کيسهي سال و مه چو آن پنج | | گم بودهي بينشان چه باشي |
| خاقاني عاريه است عمرت | | دزديدهي رايگان چه باشي |
| گردانهي لطف خواهي الا | | از عاريه شادمان چه باشي |
| استاد سراي اوست تقدير | | مرغ قزل ارسلان چه باشي |
| عزمش گره گمان گشايد | | استاده بر آستان دولت |
| با قوت عزم او عجب نيست | | حزمش رصد زمان گشايد |
| هر عقدهي جوز هرکه مه راست | | گر چنبر آسمان گشايد |
| بند دم کژدم فلک را | | رمحش به سر سنان گشايد |
| خضر الهامي که چون سکندر | | زان نيزهي مارسان گشايد |
| وز خاک سکندر و پي خضر | | لشکر کشد و جهان گشايد |
| دريا چو نمک ببندد از سهم | | صد چشمه به امتحان گشايد |
| وز بس دم دي مهي عدو را | | چون لشکر شاه ران گشايد |
| رانده است منجم قدر حکم | | بز چهره نمکستان گشايد |
| حصني است فلک دوازده برج | | کفاق شه کيان گشايد |
| هر عقده که روزگار بندد | | کاقبال خدايگان گشايد |
| وز گرد مصاف روي نصرت | | دست شه کامران گشايد |
| يعني که نقاب شهربانو | | شاهنشه شهنشان گشايد |
| ابخاز که هست ششدر کفر | | فاروق عجمستان گشايد |
| روئين دژ روس را علي روس | | گرزش به يکي زمان گشايد |
| چرخ است کبودهي به داغش | | تيغ قزل ارسلان گشايد |
| سندان به سنان چنان شکافد | | افشرده به زير ران دولت |
| گر تخت کيان زند به توران | | چون صور که آسمان شکافد |
| ديدي که شکاف مصطفي ماه | | جيحون به سر بنان شکافد |
| گر نيل روان شکافت موسي | | او خورشيد آنچنان شکافد |
| چون خنجر زهرگون کشد شاه | | او درياي دمان شکافد |
| چون تيغ زند سر پلنگان | | بس زهره که آن زمان شکافد |
| بس سينه که چون زبان افعي | | همچون سم آهوان شکافد |
| شمشير دو قطعتش به يک زخم | | زان تيغ نهنگسان شکافد |
| گر تيغ علي شکافت فرقي | | پهلوي سه پهلوان شکافد |
| چاکر به ثنا زبان کند موي | | او البرز از سنان شکافد |
| بکران بهشت جعد سازند | | تا موي به امتحان شکافد |
| آه از دل پر زنم چو پسته | | زان موي که اين زبان شکافد |
| درياي سخن منم اگرچه | | کز پري دل دهان شکافد |
| امروز منم زبان عالم | | هرکس صدف بيان شکافد |
| بيحکم تو آسمان نجنبد | | تيغ تو شها زبان دولت |
| از گوشهي چار بالش تو | | بر اسب قضا عنان نجنبد |
| مسجود زمين و آسمان است | | اقبال به ساليان نجنبد |
| يعني که به عرش و کعبه ماند | | تخت تو که از مکان نجنبد |
| بيعزم تو رايض فلک را | | چون کعبه و عرش از آن نجنبد |
| مهماز ز پاي عزم بگشاي | | رگ در تن مرکبان نجنبد |
| عدل تو اساس شد جهان را | | تا ابلق آسمان نجنبد |
| لنگي است صلاح پاي لنگر | | تا مسمار جهان نجنبد |
| چون حيدر ذوالفقار برکش | | تا کشتي سر گران نجنبد |
| افيون لب فتنه را چنان ده | | تا چرخ جهودسان نجنبد |
| از خرمگس زمانه فرياد | | کز خواب به امتحان نجنبد |
| لال است عدوت گرچه اه گفت | | کز مروحهي زمان نجنبد |
| بيمدحت تو کليد گفتار | | کز گفتن اه زبان نجنبد |
| پيشت کند آسمان زمين بوس | | اندر غلق دهان نجنبد |
| چتر ظفرت نهان مبينام | | کاي درگهت آسمان دولت |
| پرواز هماي بختت الا | | بيرايت تو جهان مبينام |
| ماوي گه جيفهي حسودت | | بر کرکس آسمان مبينام |
| در سرسام حسد عدو را | | جز سينهي کرکسان مبينام |
| چون شمع و قلم به صورت او را | | دردي است که نضج آن مبينام |
| بر منشور کمال طغرا | | جز زرد و سيه زبان مبينام |
| بيجلوهي سکهي قبولت | | الا قزل ارسلان مبينام |
| بر سکهي ملک و خاتم دين | | يک نقد هنر روان مبينام |
| بر قلهي نه حصار مينا | | جز نام تو جاودان مبينام |
| همچون هرمان حصار عمرت | | جز قدر تو ديدبان مبينام |
| بر ملکت مصر و قاهره هم | | محتاج به پاسبان مبينام |
| زين دزد صفير زن که چرخ است | | جز قهر تو قهرمان مبينام |
| بيمدحت تو به باغ دانش | | نقبيت به باغ جان مبينام |
| صدر تو که کعبهي معالي است | | يک مرغ صفيرخوان مبينام |
| تا ديدهي خصم را بدوزي | | جز قبلهي انس و جان مبينام |
| لطف ازليت پاسبان باد | | جز تيز تو در کمان مبينام |
| لاف از دم عاشقان زند صبح | | شمشير تو پاسبان دولت |
| چون شعلهي آه بيدلان نقب | | بيدل دم سرد از آن زند صبح |
| بازيچهي روزگار بيند | | در گنبد جان ستان زند صبح |
| صبح ارنه مريد آفتاب است | | بس خنده که بر جهان زند صبح |
| گر عاشق شاه اختران نيست | | چون آه مريدسان زند صبح |
| چون شاهد و شاه بيند از دور | | پس چون دم صبح جان فشان زند صبح |
| شاهد پس پرده دارد اينک | | خنده ز ميان جان زند صبح |
| آن يک دو نفس که دارد از عمر | | شايد که دم از نهان زند صبح |
| بس بيخبر است ز اندکي عمر | | با شاهد رايگان زند صبح |
| معشوق من است صبح اگر ني | | ز آن خندهي غافلان زند صبح |
| چون نافهي مشک شب بسوزد | | چون خندهي بيدهان زند صبح |
| خوش خوش چو يهود پارهي زرد | | بس عطسه که آن زمان زند صبح |
| وز زيور اختران به نوروز | | بر ازرق آسمان زند صبح |
| داراي جهان، جهان دولت | | تاج قزل ارسلان زند صبح |
| صبح آتشي از نهان برآورد | | بل داور جان و جان دولت |
| آن مذن سرخ چشم سرمست | | راز دل آسمان برآورد |
| امروز به که عمود زد صبح | | قامت به سر زبان برآورد |
| جائي که عمود و خنجر آمد | | پس خنجر زرفشان برآورد |
| آن کيست که بيميانجي صبح | | آنجا چه نفس توان برآورد |
| کاس مي و قول کاسهگر خواه | | دست طرب از ميان برآورد |
| بربط که به طفل خفته ماند | | چون کوس پگه فغان برآورد |
| وز چوب زدن رباب فرياد | | بانگ از بر دايگان برآورد |
| چنگ است پلاس پوش پيري | | چون کودک عشر خوان برآورد |
| دف کز تن آهوان سلب داشت | | سينه سوي کتف از آن برآورد |
| ناي است گلو فشرده پس چيست | | آواز گوزن سان برآورد |
| از بس که ره دهان گرفته است | | کز سرفه قنينه جان برآورد |
| چون شاه حبش دم تظلم | | بانگ از ره ديدگان برآورد |
| سلطان کرم مظفر الدين | | پيش قزل ارسلان برآورد |
| ساغر گوهر از دهان فرو ريخت | | در جسم ظفر روان دولت |
| در جام صدف دو بحر دارد | | ساقي شکر از زبان فرو ريخت |
| چون خون سياوشان صراحي | | يک دجله به جرعه دان فرو ريخت |
| در کين سياوش ارغنون زن | | خوناب دل از دهان فرو ريخت |
| گوئي سر زخمه شاخ طوبي است | | آن زخمهي درفشان فرو ريخت |
| يا مريم نخل خشک بفشاند | | کو ميوهي جان چنان فرو ريخت |
| چون عاشق بوسه زن لب خم | | خرماي تر از ميان فرو ريخت |
| هر جان که ز خم ستد قنينه | | در حلق قنينه جان فرو ريخت |
| نالان چو کبوتري که از حلق | | در باطيه جان کنان فرو ريخت |
| گوئي که مسيح مرغ جان ساخت | | خون در لب بچگان فرو ريخت |
| سرخاب رخ فلک ده از مي | | وز دم ببرش روان فرو ريخت |
| از جرعه زمين چو آسمان کن | | گو آبله از رخان فرو ريخت |
| صبح از نم ژاله اشک داود | | چون گوهر آسمان فرو ريخت |
| در دري ابر خاطر من | | بر مرغ زبور خوان فرو ريخت |
| اسکندر نامجوي گيتي | | پيش قزل ارسلان فرو ريخت |
| تاج گهر آسمان برانداخت | | کيخسرو کامران دولت |
| روز آمد و کعبتين بينقش | | زرين صدف از نهان برانداخت |
| تا يافت محک شب از سپيدي | | زان رقعهي اختران برانداخت |
| گوئي خم صرعدار شد چرخ | | صراف فلک دکان برانداخت |
| افعي زمردين بپيچيد | | کان زرد کف از دهان برانداخت |
| سرد است هوا هنوز خورشيد | | مهره به سر زبان برانداخت |
| اينک ز تنوره لشکر جن | | بر کوه دواج از آن برانداخت |
| گوئي شرري که جست از انگشت | | بر لشکر ديو جان برانداخت |
| مريخ چو با زحل درآميخت | | هندو به هوا سنان برانداخت |
| طاوس غرابخوار هر دم | | پروين سهيلسان برانداخت |
| در خرگه دوخت روبه سرخ | | گاورس ز چينهدان برانداخت |
| گوئي که دوباره تير خونين | | چون سوزن بيکران برانداخت |
| يا تاج زر از سر شه زنگ | | نمردود به آسمان برانداخت |
| تاج سر و گوهر سلاطين | | تيغ قزل ارسلان برانداخت |
| مجلس به دو گلستان بر افروز | | بل گوهر تاج از آن دولت |
| يک شب به دو آفتاب بگذار | | ديده به دو دلستان برافروز |
| ساقي دو طلب قدح دو بستان | | يک دل به دو عشق دان برافروز |
| از لالهي آن و سوسن اين | | بزم دل ازين و آن برافروز |
| هست از حجر و شجر دو آتش | | در سينه دو بوستان برافروز |
| در سوختهي شب از دو آتش | | زان ديده وز آن رخان برافروز |
| چون صبح و شفق دو جام درخواه | | يک شعله زن و جهان برافروز |
| بر روي دو مه که چون دوصبحند | | شب چون دل عاشقان برافروز |
| با چار لب و دو شاهد از مي | | تا وقت دو صبح جان برافروز |
| خاشاک دو رنگ روز و شب را | | سه يک بخور و روان برافروز |
| چون روز رسد دو روزن چشم | | آتش زن و در زمان برافروز |
| خوانچه کن و از دومي زمين را | | ز آن خوانچهي زرفشان برافروز |
| دل عود کن و دو ديده مجمر | | چون خوانچهي آسمان برافروز |
| سردار ملوک هفت اقليم | | پيش قزل ارسلان برافروز |
| راز زمي آسمان برافکند | | روئينتن هفتخوان دولت |
| نوروز دو اسبه يک سواري است | | بنياد دي از جهان برافکند |
| از پشت سياه زين فرو کرد | | کسيب به مهرگان برافکند |
| سلطان يک اسبه سايهي چتر | | بر زردهي کامران برافکند |
| ماهي چو صدف گرش فرو خورد | | بر ماهي آسمان برافکند |
| پرواز گرفت روز و بر شب | | چون يونسش از دهان برافکند |
| چون روز کشيد دهرهي عدل | | تبهاي دق از نهان برافکند |
| گوئي صف آقسنقر آواز | | شب زهرهي خونفشان برافکند |
| ابر آمد و چون گوزن ناليد | | بر خيل قراطغان برافکند |
| گرچه کفن سپيد يک چند | | بر کوه لعاب از آن برافکند |
| باد آن کفن سپيد برداشت | | بر سبزهي مردهسان برافکن |
| بر چادر کوه گازر آسا | | بس سندس و پرنيان برافکند |
| بر کتف جهان رداي نوروز | | از داغ سيه نشان برافکند |
| چون حيدر خانهدار اسلام | | فر قزل ارسلان برافکند |
| يک اهل دل از جهان نديدم | | شاهنشه خاندان دولت |
| چند از دل و دل که در دو عالم | | دل کو؟ که ز دل نشان نديدم |
| صد قافلهي وفا فرو شد | | يک دلدل دل روان نديدم |
| سر نامهي روزگار خواندم | | يک منقطع از ميان نديدم |
| بيداد به دشمنان نکردم | | عنوان وفا بر آن نديدم |
| چون طفل که هشت ماهه زايد | | و انصاف ز دوستان نديدم |
| صد روزه به درد دل گرفتم | | مي بگذرم و جهان نديدم |
| از خشمگني کز آسمانم | | عيدي به مراد جان نديدم |
| چون سگ به زبان جراحت خويش | | ماه نو از آسمان نديدم |
| هرچند جراحت از زبان است | | ميشويم و مهربان نديدم |
| چون عيسي فارغم که با خود | | مرهم بجز از زبان نديدم |
| چون سوزن اگر شکسته گشتم | | جز سوزن سوزيان نديدم |
| از دام دورنگي زمانه | | جز چشم وسري زيان نديدم |
| عادلتر خسروان عالم | | خاقاني را امان نديدم |
| چون عدل سپاهدار اسلام | | الا قزل ارسلان نديدم |
| از عشوهي آسمان مرا بس | | چون عقل نگاهبان دولت |
| آن پرده و اين خيال بازي است | | وز چاشني جهان مرا بس |
| زين ابلق روزگار ديدن | | از زحمت اين و آن مرا بس |
| در دخمهي چرخ مردگانند | | بر آخور آسمان مرا بس |
| بر بينمکي خوان گيتي | | زين جادوي دخمهبان مرا بس |
| دل ندهد و جان ستاند ايام | | اين چشم نمکفشان مرا بس |
| موقوف روانم و روان هيچ | | زين ده دل و جانستان مرا بس |
| بيم سرم از سر زبان است | | زين هودج ناروان مرا بس |
| تا درد سرم فرو نشاند | | اين درد سر زبان مرا بس |
| رنجور نفاق دوستانم | | اين اشک گلاب سان مرا بس |
| با صورت خلوه، جلوه کردم | | ز آميزش دوستان مرا بس |
| خاقاني را سخن همين است | | اين شاهد غم نشان مرا بس |