| اگر زخم بينند و گر مرهمش | | خوشا وقت شوريدگان غمش |
| به اميدش اندر گدايي صبور | | گداياني از پادشاهي نفور |
| وگر تلخ بينند دم در کشند | | دمادم شراب الم در کشند |
| سلحدار خارست با شاه گل | | بلاي خمارست در عيش مل |
| که تلخي شکر باشد از دست دوست | | نه تلخ است صبري که بر ياد اوست |
| سبک تر برد اشتر مست بار | | ملامت کشانند مستان يار |
| شکارش نجويد خلاص از کمند | | اسيرش نخواهد رهايي زبند |
| منازل شناسان گم کرده پي | | سلاطين عزلت، گدايان حي |
| که چون آب حيوان به ظلمت درند؟ | | به سر وقتشان خلق کي ره برند |
| رها کرده ديوار بيرون خراب | | چو بيتالمقدس درون پر قباب |
| نه چون کرم پيله به خود برتنند | | چو پروانه آتش به خود در زنند |
| لب از تشنگي خشک، برطرف جوي | | دلارام در بر، دلارام جوي |
| که بر شاطي نيل مستسقيند | | نگويم که بر آب قادر نيند |