چنين ياد دارم که سقاي نيل

چنين ياد دارم که سقاي نيل شاعر : سعدي نکرد آب بر مصر سالي سبيل چنين ياد دارم که سقاي نيل به فرياد خواهان باران شدند گروهي سوي کوهساران شدند بيايد مگر گريه‌ي آسمان گرستند و از گريه جويي روان که بر خلق رنج است و زحمت بسي به ذوالنون خبر برد از ايشان کسي که مقبول را رد نباشد سخن فرو ماندگان را دعائي بکن بسي برنيامد که باران بريخت شنيدم که ذوالنون به مدين گريخت که ابر سيه دل برايشان گريست خبر شد به مدين پس از روز بيست که پر شد به...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چنين ياد دارم که سقاي نيل

شاعر : سعدي

نکرد آب بر مصر سالي سبيل		چنين ياد دارم که سقاي نيل
به فرياد خواهان باران شدند		گروهي سوي کوهساران شدند
بيايد مگر گريه‌ي آسمان		گرستند و از گريه جويي روان
که بر خلق رنج است و زحمت بسي		به ذوالنون خبر برد از ايشان کسي
که مقبول را رد نباشد سخن		فرو ماندگان را دعائي بکن
بسي برنيامد که باران بريخت		شنيدم که ذوالنون به مدين گريخت
که ابر سيه دل برايشان گريست		خبر شد به مدين پس از روز بيست
که پر شد به سيل بهاران غدير		سبک عزم باز آمدن کرد پير
چه حکمت در اين رفتنت بود؟ گفت		بپرسيد از او عارفي در نهفت
شود تنگ روزي ز فعل بدان		شنيدم که بر مرغ و مور و ددان
پريشان‌تر از خود نديدم کسي		در اين کشور انديشه کردم بسي
ببندد در خير بر انجمن		برفتم مبادا که از شر من
نديدندي از خود بتر در جهان		بهي بايدت لطف کن کان بهان
که مر خويشتن را نگيري به چيز		تو آنگه شوي پيش مردم عزيز
به دنيا و عقبي بزرگي ببرد		بزرگي که خود را نه مردم شمرد
که در پاي کمتر کسي خاک شد		از اين خاکدان بنده‌اي پاک شد
به جان عزيزان که يادآوري		الا اي که بر خاک ما بگذري
که در زندگي خاک بوده‌ست هم		که گر خاک شد سعدي، او را چه غم؟
وگر گرد عالم برآمد چو باد		به بيچارگي تن فرا خاک داد
دگر باره بادش به عالم برد		بسي برنيايد که خاکش خورد
بر او هيچ بلبل چنين خوش نگفت		مگر تا گلستان معني شکفت
که بر استخوانش نرويد گلي		عجب گر بميرد چنين بلبلي