چنين گفت پيري پسنديده دوش

چنين گفت پيري پسنديده دوش شاعر : سعدي خوش آيد سخنهاي پيران به گوش چنين گفت پيري پسنديده دوش چه ديدم؟ پليدي سياهي دراز که در هند رفتم به کنجي فراز به زشتي نمودار ابليس بود تو گفتي که عفريت بلقيس بود فرو برده دندان به لبهاش در در آغوش وي دختري چون قمر که پنداري الليل يغشي النهار چنان تنگش آورده اندر کنار فضول آتشي گشت و در من گرفت مرا امر معروف دامن گرفت که اي ناخدا ترس بي نام و ننگ طلب کردم از پيش و پس چوب و سنگ سپيد از سيه فرق...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چنين گفت پيري پسنديده دوش

شاعر : سعدي

خوش آيد سخنهاي پيران به گوش		چنين گفت پيري پسنديده دوش
چه ديدم؟ پليدي سياهي دراز		که در هند رفتم به کنجي فراز
به زشتي نمودار ابليس بود		تو گفتي که عفريت بلقيس بود
فرو برده دندان به لبهاش در		در آغوش وي دختري چون قمر
که پنداري الليل يغشي النهار		چنان تنگش آورده اندر کنار
فضول آتشي گشت و در من گرفت		مرا امر معروف دامن گرفت
که اي ناخدا ترس بي نام و ننگ		طلب کردم از پيش و پس چوب و سنگ
سپيد از سيه فرق کردم چوفجر		به تشنيع و دشمنام و آشوب و زجر
پديد آمد آن بيضه از زير زاغ		شد آن ابر ناخوش ز بالاي باغ
پري پيکر اندر من آويخت دست		ز لا حولم آن ديو هيکل بجست
سيه‌کار دنياخر دين‌فروش		که اي زرق سجاده‌ي زرق پوش
بر اين شخص و جان بر وي آشفته بود		مرا عمرها دل ز کف رفته بود
که گرمش بدر کردي از کام من		کنون پخته شد لقمه خام من
که شفقت برافتاد و رحمت نماند		تظلم برآورد و فرياد خواند
که بستاندم داد از اين مرد پير؟		نماند از جوانان کسي دستگير
زدن دست در ستر نامحرمي		که شرمش نيايد ز پيري همي
مرا مانده سر در گريبان ز ننگ		همي کرد فرياد و دامن به چنگ
که از جامه بيرون روم همچو سير		فرو گفت عقلم به گوش ضمير
بگرداندت گرد گيتي به گاو		نه خصمي که با او برآيي به داو
که در دست او جامه بهتر که من		برهنه دوان رفتم از پيش زن
که مي‌دانيم؟ گفتمش زينهار!		پس از مدتي کرد بر من گذار
که گرد فضولي نگردم دگر		که من توبه کردم به دست تو بر
که عاقل نشيند پس کار خويش		کسي را نيايد چنين کار پيش
دگر ديده ناديده انگاشتم		از آن شنعت اين پند برداشتم
چو سعدي سخن گوي ورنه خموش		زبان در کش ار عقل داري و هوش