| چو برخاست لعنت بر ابليس کرد | | يکي مال مردم به تلبيس خورد |
| که هرگز نديدم چنين ابلهي | | چنين گفت ابليس اندر رهي |
| چرا تيغ پيکار برداشتي؟ | | تو را با من است اي فلان، آتشي |
| که دست ملک با تو خواهد نبشت | | دريغ است فرمودهي ديو زشت |
| که پاکان نويسند ناپاکيت | | روا داري از جهل و ناباکيت |
| شفيعي برانگيز و عذري بگوي | | طريقي به دست آر و صلحي بجوي |
| چو پيمانه پر شد به دور زمان | | که يک لحظه صورت نبندد امان |
| چو بيچارگان دست زاري برآر | | وگر دست قوت نداري به کار |
| چو داني که بد رفت نيک آمدي | | گرت رفت از اندازه بيرون بدي |
| که ناگه در توبه گردد فراز | | فراشو چو بيني ره صلح باز |
| که حمال عاجز بود در سفر | | مرو زير بار گنه اي پسر |
| که هر کاين سعادت طلب کرد يافت | | پي نيکمردان ببايد شتافت |
| ندانم که در صالحان چون رسي؟ | | وليکن تو دنبال ديو خسي |
| که بر جادهي شرع پيغمبرست | | پيمبر کسي را شفاعتگرست |
| تو بر ره نه اي زين قبل واپسي | | ره راست رو تا به منزل رسي |
| دوان تا شب و شب همان جا که هست | | چو گاوي که عصار چشمش ببست |
| ز بخت نگون طالع اندر شگفت | | گل آلودهاي راه مسجد گرفت |
| مرو دامن آلوده بر جاي پاک | | يکي زجر کردش که تبت يداک |
| که پاک است و خرم بهشت برين | | مرا رقتي در دل آمد بر اين |
| گل آلودهي معصيت را چه کار؟ | | در آن جاي پاکان اميدوار |
| کرا نقد بايد بضاعت برد | | بهشت آن ستاند که طاعت برد |
| که ناگه ز بالا ببندند جوي | | مکن، دامن از گرد زلت بشوي |
| هنوزش سر رشته داري به دست | | اگر مرغ دولت ز قيدت بجست |
| ز دير آمدن غم ندارد درست | | وگر دير شد گرم رو باش و چست |
| برآور به درگاه دادار دست | | هنوزت اجل دست خواهش نبست |
| به عذر گناه آب چشمي بريز | | مخسب اي گنه کردهي خفته، خيز |
| بريزند باري بر اين خاک کوي | | چو حکم ضرورت بود کبروي |
| کسي را که هست آبروي از تو بيش | | ور آبت نماند شفيع آر پيش |
| روان بزرگان شفيع آورم | | به قهر ار براند خداي از درم |