يکي مال مردم به تلبيس خورد

يکي مال مردم به تلبيس خورد شاعر : سعدي چو برخاست لعنت بر ابليس کرد يکي مال مردم به تلبيس خورد که هرگز نديدم چنين ابلهي چنين گفت ابليس اندر رهي چرا تيغ پيکار برداشتي؟ تو را با من است اي فلان، آتشي که دست ملک با تو خواهد نبشت دريغ است فرموده‌ي ديو زشت که پاکان نويسند ناپاکيت روا داري از جهل و ناباکيت شفيعي برانگيز و عذري بگوي طريقي به دست آر و صلحي بجوي چو پيمانه پر شد به دور زمان که يک لحظه صورت نبندد امان چو بيچارگان دست زاري...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

يکي مال مردم به تلبيس خورد

شاعر : سعدي

چو برخاست لعنت بر ابليس کرد		يکي مال مردم به تلبيس خورد
که هرگز نديدم چنين ابلهي		چنين گفت ابليس اندر رهي
چرا تيغ پيکار برداشتي؟		تو را با من است اي فلان، آتشي
که دست ملک با تو خواهد نبشت		دريغ است فرموده‌ي ديو زشت
که پاکان نويسند ناپاکيت		روا داري از جهل و ناباکيت
شفيعي برانگيز و عذري بگوي		طريقي به دست آر و صلحي بجوي
چو پيمانه پر شد به دور زمان		که يک لحظه صورت نبندد امان
چو بيچارگان دست زاري برآر		وگر دست قوت نداري به کار
چو داني که بد رفت نيک آمدي		گرت رفت از اندازه بيرون بدي
که ناگه در توبه گردد فراز		فراشو چو بيني ره صلح باز
که حمال عاجز بود در سفر		مرو زير بار گنه اي پسر
که هر کاين سعادت طلب کرد يافت		پي نيک‌مردان ببايد شتافت
ندانم که در صالحان چون رسي؟		وليکن تو دنبال ديو خسي
که بر جاده‌ي شرع پيغمبرست		پيمبر کسي را شفاعتگرست
تو بر ره نه اي زين قبل واپسي		ره راست رو تا به منزل رسي
دوان تا شب و شب همان جا که هست		چو گاوي که عصار چشمش ببست
ز بخت نگون طالع اندر شگفت		گل آلوده‌اي راه مسجد گرفت
مرو دامن آلوده بر جاي پاک		يکي زجر کردش که تبت يداک
که پاک است و خرم بهشت برين		مرا رقتي در دل آمد بر اين
گل آلوده‌ي معصيت را چه کار؟		در آن جاي پاکان اميدوار
کرا نقد بايد بضاعت برد		بهشت آن ستاند که طاعت برد
که ناگه ز بالا ببندند جوي		مکن، دامن از گرد زلت بشوي
هنوزش سر رشته داري به دست		اگر مرغ دولت ز قيدت بجست
ز دير آمدن غم ندارد درست		وگر دير شد گرم رو باش و چست
برآور به درگاه دادار دست		هنوزت اجل دست خواهش نبست
به عذر گناه آب چشمي بريز		مخسب اي گنه کرده‌ي خفته، خيز
بريزند باري بر اين خاک کوي		چو حکم ضرورت بود کبروي
کسي را که هست آبروي از تو بيش		ور آبت نماند شفيع آر پيش
روان بزرگان شفيع آورم		به قهر ار براند خداي از درم