| طاعتت بر هوشمندان فرض عين | | اي محافل را به ديدار تو زين |
| بر زمين مالنده فرق فرقدين | | آسمان در زير پاي همتت |
| کز ثريا تا ثري فرقست و بين | | از مقامات تا ثريا همچنان |
| وي ربوده گوي عقل از اعقلين | | اي نهاده پاي رفعت بر فلک |
| تا بماليدي خطت بر مقلتين | | کاش کابن مقله بودي در حيات |
| ور کسي گويد جز اين ميلست و مين | | در تو نتوان گفت جز اوصاف نيک |
| نيکنامي منتشر در خافقين | | اي کمال نيک مردي بر تو ختم |
| سرور آفاق شمسالدين حسين | | عالم عادل امين شرق و غرب |
| ميدرخشد نور بينالحاجبين | | کز بهاء طلعتش چون آفتاب |
| همچنان کز بطن ماهي در بطين | | ماه و پروين را نگه در قدر او |
| بر سخندانان سخن عيب است و شين | | آنکه بيرون از ثنا و حمد او |
| هيچ دشمن کام يابد؟ گفت اين؟ | | عقل را پرسيدم اندر عهد او |
| ور هزاران مکر داند بوالحصين | | پنجه بر شيران نيارد کرد تيز |
| چون نگويم شکر او، والشکر دين | | من که چندين منت از وي بر منست |
| يا ز خدمت غافلم يک طرف عين | | تا نپنداري که مشغولم ز ذکر |
| تا به گيتي در بتابد نيرين | | تا به گردون بر برخشند اختران |
| تا به گردون ميرود آواز قين | | جاودان در بارگاهت عيش باد |
| چرخ را با دشمنان حرب حنين | | بخت را با دوستانت اتفاق |
| روح راحت بر روان والدين | | ابر رحمت بر تو باران سال و ماه |
| چشم بد دور از تو بعدالمشرقين | | نامت اندر مشرق و مغرب روان |