| که دست همت مردانت ميدهد ياري | | بزن که قوت بازوي سلطنت داري |
| که در حمايت صاحبدلان بسياري | | جهانگشاي و عدو بند و ملکبخش و ستان |
| کيت به روز ميسر شدي جهانداري؟ | | گرت به شب نبدي سر بر آستانهي حق |
| که خلق در شکم مادرند پنداري | | به دولت تو چنان ايمنست پشت زمين |
| مجال آنکه کند بر کسي ستمکاري | | به زير سايهي عدل تو آسمان را نيست |
| چه نعمت است که بر بر و بحر ميباري | | کف عطاي تو گر نيست ابر رحمت حق |
| مثال بحر محيطي و ابر آذاري | | مديح، شيوهي درويش نيست تا گويم |
| نگويمت که به عدل از ملوک مختاري | | نگويمت که به فضل از کرام ممتازي |
| که پند، راه خلاص است و دوستي باري | | وگرچه اين همه هستي، نصيحت اوليتر |
| که سر بخاري اگر روي شير نر خاري | | به سعي کوش که ناگه فراغتت نبود |
| به خوب رويي، ليکن به خوب کرداري | | خداي يوسف صديق را عزيز نکرد |
| ولي به کار نيايد بجز نکوکاري | | شکوه و لشکر و جاه و جمال و مالت هست |
| چه باشد ار به عبادت شبي به روز آري | | چه روزها به شب آوردهاي به راحت نفس |
| دعاي زندهدلانست در شب تاري | | که پيش اهل دل آب حيات در ظلمات |
| ز بهر آنکه درو تخم آخرت کاري | | خداي سلطنتت بر زمين دنيا داد |
| که نام نيک به دست آوري و بگذاري | | به نيک و بد چو ببايد گذاشت اين بهتر |
| رواست گر همه عالم گرفته انگاري | | پس از گرفتن عالم چو کوچ خواهد بود |
| کسي که خو کند اينجا به راست رفتاري | | صراط راست که داند در آن جهان رفتن؟ |
| به کامراني درويش در سبکباري؟ | | جهان ستاني و لشکرکشي چه مانندست |
| به رفعت از سر گردون، کلاه جباري | | به بندگي سر طاعت بنه که بربايي |
| بزرگتر ملک و کمترينه بازاري | | چو کار با لحد افتاد هر دو يکسانند |
| بدان امير اجلش دهند سالاري | | ورين گدا به مثل نيکبخت برخيزد |
| که جور و ظلم و تعدي ز خلق برداري | | تو را که رحمت و دادست و دين، بشارت باد |
| که دست هيچ قوي بر ضعيف نگماري | | بقاي مملکت اندر وجود يک شرطست |
| به صولتت علم کفر در نگونساري | | به دولتت علم دين حق فراشته باد |
| بجز دهانه فرنگي و مشک تاتاري | | چنانکه تا به قيامت کسي نشان ندهد |
| که اين مبالغه دانم ز عقل نشماري | | هزار سال نگويم بقاي عمر تو باد |
| که حقگزاري و بيحق کسي نيازاري | | همين سعادت و توفيق بر مزيدت باد |