تابوت مرا باز کن اي خواجه زماني

تابوت مرا باز کن اي خواجه زماني شاعر : سنايي غزنوي وز صورت ما بين ز رخ دوست نشاني تابوت مرا باز کن اي خواجه زماني از خون دل ما شده چون لاله ستاني تا ديده‌ي چون نرگس ما بيني در خاک در گور چو پر خاک يکي غاليه داني تا دو لب پر گوهر ما بيني در خاک چفته شده و خشک چو بي‌توز کماني تا قامت چون تير مرا بيني در گل اينجا چه کند خفته تر و تازه جواني ما کشته‌ي چشم بد چرخيم وگرنه برساخته از تخته‌ي تابوت نشاني ناديده چو شاهان جوان بخت به ناگاه زين...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

تابوت مرا باز کن اي خواجه زماني

شاعر : سنايي غزنوي

وز صورت ما بين ز رخ دوست نشاني		تابوت مرا باز کن اي خواجه زماني
از خون دل ما شده چون لاله ستاني		تا ديده‌ي چون نرگس ما بيني در خاک
در گور چو پر خاک يکي غاليه داني		تا دو لب پر گوهر ما بيني در خاک
چفته شده و خشک چو بي‌توز کماني		تا قامت چون تير مرا بيني در گل
اينجا چه کند خفته تر و تازه جواني		ما کشته‌ي چشم بد چرخيم وگرنه
برساخته از تخته‌ي تابوت نشاني		ناديده چو شاهان جوان بخت به ناگاه
زين چنبر گردنده به صد قرن قراني		يک نو خط نوشاد ميفتاد به صد قرن
از مردن او گور بپوشيد چناني		آن جامه که ميل تن ما بود بد و بيش
آن به که نکوشي بخروشي به فغاني		اي دوست چو سودي نکند گوهر ما را
آبيست درين در ز پي دادن ناني		نان پيش فرست از پي آن کامدگان را
هر روز مي‌آراسته بخشند جناني		خر پشته‌ي ما بيش مياراي که ما را
هرگز به خدا و به رسولانش گماني		اينجا همه لطفست کسي را که نبودست
زين شکر عجب نيست که بي‌کام و زباني		زانگونه که گر هيچ بپرسي ز تو هر خاک
آوازه‌ي المنةالله به جهاني		از بس کرم و لطف خداوند برآيد
چون خامه و چون نيزه يکي بسته مياني		بي‌خدمت او کس به همه جاي مماناد
خود را ز همه باز خريديم به جاني		ديديم که اندر ره او شرک نگنجد
حقا که در اين بيع نکرديم زياني		اي پير همان کن تو که ما روز جواني
از مرگ بيابي به همه عمر اماني		با خدمت حق باش که گر باشي ور نه
در گوش عزيزانت که بيچاره فلاني		کز بهر تو يک روز همين بانگ برآيد
که اکنونست بيشک زندگاني		هم اکنون از هم اکنون داد بستان
که حال و قصه‌ي فردا نداني		مکن هرگز حوالت سوي فردا
چونت بخوانم نيايي اينت گراني		چونت نپرسم بگويي اينت کراهت
هيچ نداني ورا که هيچ نداني		دعوي دانش کني هميشه وليکن
نيازارم از تو بدين بدگماني		اگر بد گمان گشتي اي دوست بر من
ز تو ايمنم زان که عيبي نداني		ز خود ايمنم زان که عيبي ندارم