| چه نقصان آيد اندر پادشائيت | | چه کم گردد خدايا از خدائيت |
| دلافگاري دلارامي بيابد | | که گر بيچارهاي کامي بيابد |
| از او ببريدهام اميد يکبار | | خداوندا اگر چه دورم از يار |
| فراقش جامهي صبرم قبا کرد | | و گرچه روزگارم زو جدا کرد |
| قدر ببريد ناگاهم ز دلخواه | | قضا دستم ز وصلش کرد کوتاه |
| فراق آمد نصيبم زان نگارين | | ز من دور اوفتاد آن جان شيرين |
| وصال از دست مشکل داد خواهد | | زمانه خاطر ناشاد خواهد |
| ز ما هر يک به اقليمي فتادند | | به تاثير اختران بر باد دادند |
| به عشق اندر جهان گشتيم مشهور | | به ناکامي شديم از يکدگر دور |
| مگر کز غصهي هجران بميرم | | اميد از وصل جانان برنگيرم |
| که اميدم نهي اندر کنارم | | به فضلت همچنان اميدوارم |
| خداوندا کريما کار سازا | | الها پادشاها بينيازا |
| به شوق عاشقان بارگاهت | | به صدق سينهي پاکان راهت |
| به آه سوزناک مستمندان | | به شب ناليدن پا در کمندان |
| به آب چشم خون افشان يعقوب | | به حق صبر بيپايان ايوب |
| به حق نيک مردان حقيقت | | به حق ره نوردان طريقت |
| در رحمت بر اين بيچاره بگشاي | | که بر جان من مسکين ببخشاي |
| رسان با من بت بگزيدهي من | | بده کام دل شوريدهي من |
| به فضل خود برآور پايم از بند | | مرا زين بيشتر در هجر مپسند |
| به آه صبحگاهم رحمت آور | | بر احوال تباهم رحمت آور |
| چنين گرد جهان آواره گشته | | کرم کن بر من بيچاره گشته |
| به سوي وصل يارم راه بنماي | | ازين پس درد بر دردم ميفزاي |
| به فضل خويشتن کامش روا کن | | دل ريش عبيد از غم جدا کن |
| به سوز سينهي صاحب نيازان | | خداوندا به حق پاکبازان |
| گرفتار کمند دلربائي | | که هرجا هست چون من مبتلائي |
| به کوي عاشقي گردن فرازي | | دل افکاري اسيري عشق بازي |
| به سوداي بتي ديوانه گشته | | ز عقل و عاقبت بيگانه گشته |
| بکن داروي ريش دردمندش | | بده مقصود جان مستمندش |
| به حق احمد معصوم مختار | | چو من کس را مکن در عشق بيمار |