هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان

هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان شاعر : فخرالدين عراقي که مست بودم از آن مي که جام اوست جهان هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان در آن نفس که ز جان جهان نبود نشان به کام دوست مي مهر دوست مي‌خوردم در آن مقام که مي‌زيستم به جان کسان به چشم يار رخ خوب يار مي‌ديدم ز باده‌اي که شد از لطف او قدح خندان تبسم لب ساقي مرا شرابي داد ببين شراب چه باشد، نديم، خود ميدان مرا پياله چو جام جهان‌نما باشد که جرعه‌چين در اوست روضه‌ي رضوان شراب داد مرا ساقي...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان

شاعر : فخرالدين عراقي

که مست بودم از آن مي که جام اوست جهان		هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان
در آن نفس که ز جان جهان نبود نشان		به کام دوست مي مهر دوست مي‌خوردم
در آن مقام که مي‌زيستم به جان کسان		به چشم يار رخ خوب يار مي‌ديدم
ز باده‌اي که شد از لطف او قدح خندان		تبسم لب ساقي مرا شرابي داد
ببين شراب چه باشد، نديم، خود ميدان		مرا پياله چو جام جهان‌نما باشد
که جرعه‌چين در اوست روضه‌ي رضوان		شراب داد مرا ساقي از خمستاني
که خاکروب در اوست حوري و غلمان		بساط عيش من افکند در گلستاني
درين مقام يکي بود مطرب و الحان		درين بساط يکي بود ساغر و ساقي
که ديد مي که بود جام او رخ تابان؟		که ديد جام که کار شراب ناب کند؟
هم از صفاي قدح مي‌نمود باده عيان		هم از لطافت مي مي‌گرفت رنگ قدح
ظهور يافت ازين امتزاج ساغر جان		صفاي جام بياميخت با لطافت مي
ز حسن کرد دوصد رنگ آشکار و نهان		درين قدح رخ ساقي معاينه بنمود
پديد مي‌شود اين رنگ‌هاي بي‌پايان؟		چو هيچ رنگ ندارد شراب ما، ز کجا
که مي‌نمايد از اجرام جام، اين الوان؟		مگر شراب به جام جهان‌نما دادند
بهر صفت که بود جام بر زند سر از آن		از آنکه نيست مقيد به هيچ رنگ آن مي
گهي به گونه‌ي عاشق چو نوبهار و خزان		گهي به گونه‌ي معشوق آشکار شود
جهان تيره کنون دم به دم زمان به زمان		ز عکس روشن آن باده مي‌شود روشن
که مه ز تابش خورشيد مي‌شود رخشان		ز عکس مي چه عجب گر جهان منور شد؟
مي پديد شود از سراي غيب در آن		به بوي جرعه کنون سال‌هاي گوناگون
وليک مستي هر مست هست ديگرسان		همه جهان ز مي عشق يار سرمستند
ازين شراب نصيب، از جماد تا حيوان		نيافت هيچ نصيب از حيات آنکه نيافت
عجب نباشد اگر مي‌شود به سر غلتان		چنين شراب فلک چون به هفت جام خورد
هم از براي مه و مهر مي‌رود خندان		چو ساقي مه نو ساغري نهد بر کف
چرا شکوفه کند باغ و بشکفد بستان؟		ازين شراب اگر جرعه بر زمين نچکد
وگرنه بلبل بيدل چرا زند دستان؟		شگفت نيست که گل رنگ و بوي مي دارد
چرا کند به جهان در خرابي آن فتان؟		وگرنه نرگس مخمور يار سرمست است
هميشه مست و خرابم ز غمزه‌ي جانان؟		سرشته‌اند ز مي طينتم وگرنه چرا
چراست نام من از جمله‌ي جهان انسان؟		وگرنه مردمک چشم آن نگار منم
برو مگير، که آندم نه آن اوست زبان		چو بر زبان عراقي حديث عشق رود