اي جلالت فرش عزت جاودان انداخته

اي جلالت فرش عزت جاودان انداخته شاعر : فخرالدين عراقي گوي در ميدان وحدت کامران انداخته اي جلالت فرش عزت جاودان انداخته سايه‌ي چتر جلالت جاودان انداخته رايت مهر جمالت لايزال افروخته پرتوي بر ظلمت‌آباد جهان انداخته تاب انوار جمالت بهر اظهار کمال در جهان آوازه‌ي کون و مکان انداخته نور خود را جلوه داده در لباس اين و آن پس به عالم در، نداي کن فکان انداخته روي خود را گفته: ظاهر شو بهر صورت که هست پس بهانه بر چراغ آسمان انداخته از فروغ روي خود...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي جلالت فرش عزت جاودان انداخته

شاعر : فخرالدين عراقي

گوي در ميدان وحدت کامران انداخته		اي جلالت فرش عزت جاودان انداخته
سايه‌ي چتر جلالت جاودان انداخته		رايت مهر جمالت لايزال افروخته
پرتوي بر ظلمت‌آباد جهان انداخته		تاب انوار جمالت بهر اظهار کمال
در جهان آوازه‌ي کون و مکان انداخته		نور خود را جلوه داده در لباس اين و آن
پس به عالم در، نداي کن فکان انداخته		روي خود را گفته: ظاهر شو بهر صورت که هست
پس بهانه بر چراغ آسمان انداخته		از فروغ روي خود روي زمين افروخته
نام هستي گه برين و گه بر آن انداخته		خود همه هستي شده وانگه براي روي پوش
کمتر از هيچ است در کنج هوان انداخته		چيست عالم بي‌فروغ آفتاب روي تو؟
هم بر آن حال است حالي همچنان انداخته		پيش ازين بي‌تو جهان چون بود در کتم عدم؟
تشنگان را بهر سود اندر زيان انداخته		در بيابان عدم عالم سرابي بيش نيست
و آن دگر نامي است اندر هر زبان انداخته		ظاهر و باطن تويي و طالب و مطلوب تو
باد تقديرت به هر جانب روان انداخته		در محيط هستيت عالم بجز يک موج نيست
موج اين دريا به پيدا و نهان انداخته		صد هزاران گوهر معني و صورت هر نفس
جمله را در قعر بحر بي‌کران انداخته		باز درياي جلالت ناگهان موجي زده
صورت هريک خلافي در ميان انداخته		جمله يک چيز است موج و گوهر و دريا وليک
در هر آيينه رخت ديگر نشان انداخته		روي خود بنموده هر دم در هزاران آينه
پس به رنگ هريکي تابي عيان انداخته		آفتابي در هزاران آبگينه تافته
وين حقيقت حيرتي در رهروان انداخته		در همه صورت تويي و نيست خود صورت تو را
اختلافي در ميان انس و جان انداخته		جمله يک نور است، ليکن رنگ‌هاي مختلف
بر رخ از غيرت رداي جاودان انداخته		تا جمال تو نبينند بي‌نقاب انقلاب
در دو عالم اينهمه شور و فغان انداخته		يک کرشمه کرده با خود جنبشي عشق قديم
غلغلي از بلبلان در گلستان انداخته		در گلستان روي خود ديده به چشم بلبلان
در ميانه تهمتي بر بلبلان انداخته		جنبش عشق قديم از خود به خود ديده مقيم
در زبان صد گونه تقدير و بيان انداخته		يک سخن با خويشتن گفته و زان هر ذره را
پس بهانه بر زبان ترجمان انداخته		آشکارا کرده اسرار تو هم گفتار تو
اي کمال تو يقين را در گمان انداخته		گشته‌ام سرگشته از وصف کمال کبريات
مانده‌ام از تشنگي بر لب زبان انداخته		گرچه از درياي توحيد آب حيوان مي‌کشم
کاندرو موجي نباشد هر زمان انداخته		تهمت دريا کشم خواهم که دريايي شوم
کشتي سير مرا شد بادبان انداخته		تا عراقي لنگر من شد دين درياي ژرف