| يا که آرد ز نسيم سر کويش اثري؟ | | که برد از من بيدل بر جانان خبري؟ |
| جز نسيم از بر دلدار که آرد خبري؟ | | جز صبا کيست کزين خسته برد پيغامي؟ |
| چند آشفته کني طرهي هر خوش پسري؟ | | اي صبا، چند روزي گرد گلستان و چمن؟ |
| تا معطر شود آفاق ز تو هر سحري | | اي صبا، صبح دمي بر سر کويش بگذر |
| که چنو يار ندارم به جهان دگري | | بوسه زن خاک کف پاي حميدالدين را |
| تا معطر شود آفاق ز تو هر سحري | | رو سحر خاک کف پاي کريمالدين بوس |
| گرچه در خاطر او نيست کسي را خطري | | آنکه چون من همه کس از دل و جان بندهي اوست |
| که: بيا، کز غم هجرانت شدم دربدري | | خدمت بنده به وجهي که تواني برسان |
| هر کسي راست به قدر خود ازين غم قدري | | در غم هجر تو تنها نه منم، کز ياران |
| چند نالد ز فراق رخ تو لابهگري؟ | | برسان خدمت و گو: اي رخت از جان خوشتر |
| داند اين آنکه ازين غم بود او را قدري | | تو چه داني که چها کرد فراقت با من؟ |
| که ببيني نشناسي که منم يا دگري؟ | | غم هجران تو، اي دوست، چنان کرد مرا |
| چه شود گر بفرستي ز دو عالم شکري؟ | | به دو چشم تو، که چون چشم تو بيمار توام |
| بيش ازين خود نشکيبند، بيا زودتري | | دوستان منتظر مقدم ميمون تواند |
| چه مبارک بود آن عزم و چه نيکو سفري؟ | | گر عزيمت کني اي دوست، به سوي ملتان |
| چه کنم؟ همرهم و ميدهمش دردسري | | بر خيال تو شب و روز همي گريم زار |
| در نمانم ز جوابت، بشنو ماحضري | | تا نگويي که چرا رفت سراسيمهي ما |
| تا نبيند رخ زيباي تو هر مختصري | | بر خود و ديدهي خود غيرتم آمد، رفتم |
| که ببيند رخ تو ديدهي کوتهنظري؟ | | من که بر ديدهي خود رشک برم چون بينم؟ |
| کان رخ، انصاف، دريغ است به هر ديدهوري | | از براي دل من روي به هر کس منماي |
| ورنه بودي به سر راه تو هر بيبصري | | از درت خسته عراقي سبب غيرت رفت |