در تهنيت جشن مهرگان
شاعر: منوچهري دامغاني
شاد باشيد که جشن مهرگان آمد
بانگ و آواي دراي کاروان آمد
کاروان مهرگان از خزران آمد
يا ز اقصاي بلاد چينستان آمد
نه از اين آمد بالله، نه از آن آمد
که ز فردوس برين وز آسمان آمد
مهرگان آمد، در باز گشائيدش
اندر آريد و تواضع بنمائيدش
از غبار راه ايدر بزدائيدش
بنشانيد و به لب خرد بخائيدش
خوب داريد و فراوان بستائيدش
هر زمان خدمت لختي بفزائيدش
خوب داريدش کز راه دراز آمد
با دو صد کشّي و با خوشي و ناز آمد
سفري کردش و چون وعده فراز آمد
با قدح رطل و قنينه به نماز آمد
زان خجسته سفر اين جشن چو باز آمد
سخت خوب آمد و بسيار به ساز آمد
نگريد آبي، وان رنگ رخ آبي
گشته از گردش اين چنبر دولابي
رخ او چون رخ آن زاهد محرابي
بر رخش بر، اثر سبلت سقلابي
يا چنان زرد يکي جامه عُنّابي
پر ز برخاسته زو، چون سر مرغابي
وان ترنج ايدر چون ديبه ديناري
که بمالي و بمالند و به نگذاري
زو به مقراض ارش نيمه دو برداري
کيسه اي دوزي و درزش نه پديداري
وانگه آن کيسه ز کافور بينباري
درکشي سرش به ابريشم زنگاري
نار مانند يکي سفر گک ديبا
آستر ديبه زرد، ابر آن حمرا
سفره پر مرجان، تو بر تو و تا بر تا
دل هر مرجان چو للکي لالا
سر او بسته به پنهان ز درون عمدا
سرماسورگکي در سر او پيدا
نگريد آن رز، وان پايک رزداران
درهم افکنده چو ماران ز بر ماران
دست درهم زده چون ياران در ياران
پيچ در پيچ، چنان زلفک عياران
برگهاي رز چون پاي خَشنَساران
زرگون ايدون همچون رخ بيماران
...مير جاويد بماناد و همي شادان
گنجش انباشته و ملک وي آبادان
کفّ کافيش که خرم دل از او رادان
باد چون ابر گهربار به آزادان
از نکوکاران وز فرخ بنيادان
در خطش از ري تا ساحت عُبّادان
منبع:یزدان پرست، حمید؛ (1387) نامه ایران؛ مجموعه مقاله ها، سروده ها، و مطالب ایران شناسی، جلد چهارم، به کوشش حمید یزدان پرست، تهران، اطلاعات، چاپ یکم.
بانگ و آواي دراي کاروان آمد
کاروان مهرگان از خزران آمد
يا ز اقصاي بلاد چينستان آمد
نه از اين آمد بالله، نه از آن آمد
که ز فردوس برين وز آسمان آمد
مهرگان آمد، در باز گشائيدش
اندر آريد و تواضع بنمائيدش
از غبار راه ايدر بزدائيدش
بنشانيد و به لب خرد بخائيدش
خوب داريد و فراوان بستائيدش
هر زمان خدمت لختي بفزائيدش
خوب داريدش کز راه دراز آمد
با دو صد کشّي و با خوشي و ناز آمد
سفري کردش و چون وعده فراز آمد
با قدح رطل و قنينه به نماز آمد
زان خجسته سفر اين جشن چو باز آمد
سخت خوب آمد و بسيار به ساز آمد
نگريد آبي، وان رنگ رخ آبي
گشته از گردش اين چنبر دولابي
رخ او چون رخ آن زاهد محرابي
بر رخش بر، اثر سبلت سقلابي
يا چنان زرد يکي جامه عُنّابي
پر ز برخاسته زو، چون سر مرغابي
وان ترنج ايدر چون ديبه ديناري
که بمالي و بمالند و به نگذاري
زو به مقراض ارش نيمه دو برداري
کيسه اي دوزي و درزش نه پديداري
وانگه آن کيسه ز کافور بينباري
درکشي سرش به ابريشم زنگاري
نار مانند يکي سفر گک ديبا
آستر ديبه زرد، ابر آن حمرا
سفره پر مرجان، تو بر تو و تا بر تا
دل هر مرجان چو للکي لالا
سر او بسته به پنهان ز درون عمدا
سرماسورگکي در سر او پيدا
نگريد آن رز، وان پايک رزداران
درهم افکنده چو ماران ز بر ماران
دست درهم زده چون ياران در ياران
پيچ در پيچ، چنان زلفک عياران
برگهاي رز چون پاي خَشنَساران
زرگون ايدون همچون رخ بيماران
...مير جاويد بماناد و همي شادان
گنجش انباشته و ملک وي آبادان
کفّ کافيش که خرم دل از او رادان
باد چون ابر گهربار به آزادان
از نکوکاران وز فرخ بنيادان
در خطش از ري تا ساحت عُبّادان
منبع:یزدان پرست، حمید؛ (1387) نامه ایران؛ مجموعه مقاله ها، سروده ها، و مطالب ایران شناسی، جلد چهارم، به کوشش حمید یزدان پرست، تهران، اطلاعات، چاپ یکم.
