برگردان: محمد باقر جزایری
کدام قدرت خارق العاده ای این جهان پهناور را با آن همه زوایا و گوشه کنارهای پراکنده و مناظر و موجودات گوناگونش اداره می کند.
آیا هیچ انسانی، با هر اندازه از قدرت وجود دارد که بتواند بر تمام این موجودات چیره و نگهبان شود؟ البته که به غیر از خداوند، هیچ موجود دیگری این توانایی را ندارد و حتی نمی تواند مدعی چنین قدرتی شود. تمام ما به این حقیقت باور داریم که این قدرت، تنها از آن خداست.
معنای نام پرودگار (المهیمن) این است که او بر تمام آفریده ها سلطه دارد و نگهبان و حافظ آنها است، روزی ها و سرنوشت ها و عمرها، همه در دست اوست و روزی و عمر هیچ کس کم یا زیاد نمی شود، مگر به خواست و فرمان او. سلطه، حاکمیت و ولایت خداوند بر آفریده هایش، برخاسته از قدرت و علم بی منتها و عظمت صفات کمالش می باشد و این قدرت را هیچ کس جز خداوند ندارد. از دیگر معانی این نام بزرگ آن است که خداوند نگهبان عالم هستی است و تمام هستی در برابر او سر تسلیم فرو آورده اند، او شاهد و ناظر اعمال و رفتار آفریدگانش می باشد و هیچ زمزمه ای نیست وهیچ اندیشه ای در ذهن خطور نمی کند، مگر این که خدا از آن آگاه است: (یعلم خائنة الأعین وما تخفی الصّدور)؛ خداوند، خیانت چشم هایی را که دزدانه نگاه می کنند، می داند و به کفر و نفاق و گناهی که در سینه پنهان می کنند، آگاه است. (سوره غافر، آیه ی 19)
اگر به جهان آفرینش با دقّت بنگریم، خواهیم دید که تمام آفریده ها بنابر امر و فرمان خداوند عمل می کنند.
خورشید از مشرق طلوع می کند، در منطقه ای گرمای بیشتری دارد و در منطقه ای کمتر، ماه مسیرها را درشب روشن می کند، ستارگان راهنمای صحرانوردان هستند، کشتی ها دریاها را در می نوردند و اعضای بدن انسان (گوش، چشم، قلب، زبان و...) همگی کارهایشان را به اراده و فرمان خداوند متعال انجام می دهند، نه بر مبنای یک تصادف. خداوند متعال می فرماید:
(وآیة لهم الّیل نسلخ منه النّهار فاذا هم مظلمون* والشمس تجری لمستقرلها ذلک تقدیر العزیز العلیم* والقمر قدّرناه منازل حتّی عاد کالعرجون القدیم* لا الشّمس ینبغی لها ان تدرک القمر ولا الّیل سابق النّهار وکلّ فی فلک یسبحون)؛ و نشانه ای دیگر برای آنها شب است که روز را مانند پوست از آن برمی کنیم و به ناگاه آنان در تاریکی فرو می روند. و خورشید به سوی جایگاه ویژه ی خود روان است. تقدیر آن عزیز دانا این است. و برای ماه منزل هایی معین کرده ایم تا چون شاخک خشک خوشه خرما برگردد. نه خورشید را سزد که به ماه رسد و نه شب بر روز پیشی می گیرد و هر کدام در مداری شناور است. (سوره یاسین، آیه ی 37-40)
ازدیگر معانی زیبای نام خداوند (المهیمن) همان است که ابن عباس گفته یعنی «امانتدار»:
(وانزلنا الیک الکتاب بالحقّ مصدّقاً لما بین یدیه من الکتاب ومهیمناً علیه ...) و ما به حق، این کتاب (قرآن) را به سوی تو فرستادیم، درحالی که تصدیق کننده ی کتاب های پیشین و حاکم به آنهاست (یا امین آنهاست). (سوره مائده، آیه ی 48)
مفهوم این سخن قرآن کریم آن است که قرآن امین و تصدیق کننده ی کتاب های آسمانی پیش از خود و در بردارنده ی احکام و فرامین آنها می باشد و اگر امروز، تفاوتی در احکام قرآن و کتاب های پیشین دیده می شود، از آن جهت است که آنها را صاحبانشان تحریف کردند و احکامشان را تغییر دادند. قرآن با صداقت و امانتداری درباره ی پیامبران و فرستاد گان و ملّت های پیشین و کتاب های آسمانی سخن می گوید و جز به حق نمی گوید. آیا اگر بنده یقین کند که خداوند، شاهد، ناظر و نگهبان آفریده های خویش است، باز هم گناه می کند؟
آیا شایسته است که بنده ی نیازمند وناتوان، از دستورات صاحب و پروردگار خود سرپیچی کند؟ اگر انسان در نام خداوند (مهیمن) دقّت کند و در معنایش بیندیشد، دیگر از هیچ انسان و شیطانی نمی هراسد؛ زیرا خداوند بر تمام آنها چیره و مسلط و فرمانروا است وآنها را در مسیر هدفی که برای آن خلقشان کرده، قرار می دهد.
به همین دلیل نام خداوند (مهیمن) به انسان مؤمن، قدرت، ایمان راستین و شجاعت و جرأت می دهد، به طوری که از هیچ کس جز پروردگار و آفریننده اش نمی هراسد.
منبع: نشریه بشارت، شماره ی 70
آیا هیچ انسانی، با هر اندازه از قدرت وجود دارد که بتواند بر تمام این موجودات چیره و نگهبان شود؟ البته که به غیر از خداوند، هیچ موجود دیگری این توانایی را ندارد و حتی نمی تواند مدعی چنین قدرتی شود. تمام ما به این حقیقت باور داریم که این قدرت، تنها از آن خداست.
معنای نام پرودگار (المهیمن) این است که او بر تمام آفریده ها سلطه دارد و نگهبان و حافظ آنها است، روزی ها و سرنوشت ها و عمرها، همه در دست اوست و روزی و عمر هیچ کس کم یا زیاد نمی شود، مگر به خواست و فرمان او. سلطه، حاکمیت و ولایت خداوند بر آفریده هایش، برخاسته از قدرت و علم بی منتها و عظمت صفات کمالش می باشد و این قدرت را هیچ کس جز خداوند ندارد. از دیگر معانی این نام بزرگ آن است که خداوند نگهبان عالم هستی است و تمام هستی در برابر او سر تسلیم فرو آورده اند، او شاهد و ناظر اعمال و رفتار آفریدگانش می باشد و هیچ زمزمه ای نیست وهیچ اندیشه ای در ذهن خطور نمی کند، مگر این که خدا از آن آگاه است: (یعلم خائنة الأعین وما تخفی الصّدور)؛ خداوند، خیانت چشم هایی را که دزدانه نگاه می کنند، می داند و به کفر و نفاق و گناهی که در سینه پنهان می کنند، آگاه است. (سوره غافر، آیه ی 19)
اگر به جهان آفرینش با دقّت بنگریم، خواهیم دید که تمام آفریده ها بنابر امر و فرمان خداوند عمل می کنند.
خورشید از مشرق طلوع می کند، در منطقه ای گرمای بیشتری دارد و در منطقه ای کمتر، ماه مسیرها را درشب روشن می کند، ستارگان راهنمای صحرانوردان هستند، کشتی ها دریاها را در می نوردند و اعضای بدن انسان (گوش، چشم، قلب، زبان و...) همگی کارهایشان را به اراده و فرمان خداوند متعال انجام می دهند، نه بر مبنای یک تصادف. خداوند متعال می فرماید:
(وآیة لهم الّیل نسلخ منه النّهار فاذا هم مظلمون* والشمس تجری لمستقرلها ذلک تقدیر العزیز العلیم* والقمر قدّرناه منازل حتّی عاد کالعرجون القدیم* لا الشّمس ینبغی لها ان تدرک القمر ولا الّیل سابق النّهار وکلّ فی فلک یسبحون)؛ و نشانه ای دیگر برای آنها شب است که روز را مانند پوست از آن برمی کنیم و به ناگاه آنان در تاریکی فرو می روند. و خورشید به سوی جایگاه ویژه ی خود روان است. تقدیر آن عزیز دانا این است. و برای ماه منزل هایی معین کرده ایم تا چون شاخک خشک خوشه خرما برگردد. نه خورشید را سزد که به ماه رسد و نه شب بر روز پیشی می گیرد و هر کدام در مداری شناور است. (سوره یاسین، آیه ی 37-40)
ازدیگر معانی زیبای نام خداوند (المهیمن) همان است که ابن عباس گفته یعنی «امانتدار»:
(وانزلنا الیک الکتاب بالحقّ مصدّقاً لما بین یدیه من الکتاب ومهیمناً علیه ...) و ما به حق، این کتاب (قرآن) را به سوی تو فرستادیم، درحالی که تصدیق کننده ی کتاب های پیشین و حاکم به آنهاست (یا امین آنهاست). (سوره مائده، آیه ی 48)
مفهوم این سخن قرآن کریم آن است که قرآن امین و تصدیق کننده ی کتاب های آسمانی پیش از خود و در بردارنده ی احکام و فرامین آنها می باشد و اگر امروز، تفاوتی در احکام قرآن و کتاب های پیشین دیده می شود، از آن جهت است که آنها را صاحبانشان تحریف کردند و احکامشان را تغییر دادند. قرآن با صداقت و امانتداری درباره ی پیامبران و فرستاد گان و ملّت های پیشین و کتاب های آسمانی سخن می گوید و جز به حق نمی گوید. آیا اگر بنده یقین کند که خداوند، شاهد، ناظر و نگهبان آفریده های خویش است، باز هم گناه می کند؟
آیا شایسته است که بنده ی نیازمند وناتوان، از دستورات صاحب و پروردگار خود سرپیچی کند؟ اگر انسان در نام خداوند (مهیمن) دقّت کند و در معنایش بیندیشد، دیگر از هیچ انسان و شیطانی نمی هراسد؛ زیرا خداوند بر تمام آنها چیره و مسلط و فرمانروا است وآنها را در مسیر هدفی که برای آن خلقشان کرده، قرار می دهد.
به همین دلیل نام خداوند (مهیمن) به انسان مؤمن، قدرت، ایمان راستین و شجاعت و جرأت می دهد، به طوری که از هیچ کس جز پروردگار و آفریننده اش نمی هراسد.
منبع: نشریه بشارت، شماره ی 70
