در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

تفسیر عرفانی
1.بر سر نماز بودم که هلال محراب، مرا به یاد کمان ابروی زیبای تو انداخت؛ آن چنان از یاد تو به وجد و شور آمدم و دلم از فراقت پر از غم شد که محراب هم دلش به حال من سوخت و به فریاد و داد دل من رسید.
2.اکنون از من انتظار شکیبایی و تحمل و هوشیاری و تسلّط بر رفتار خود نداشته باش؛ زیرا آن همه صبر و تحمل که تو دیده بودی، نابود شد و از بین رفت.
3.فصل بهار رسید و این زمانی است که باده صاف و زلال گشت و مرغان سبزه زار هم مست و بی خویش شدند و هنگام عاشقی و کار با اصل و بنیاد فرارسید.
4.با تغییراتی که در اوضاع و شرایط جهان پدید آمده است، بوی بهتر شدن آن به مشام می رسد.گل هم با آمدن خود به بوستان، شادی را به همراه آورد و نسیم بهاری هم شادمانه از راه رسید و این زیبایی را دو چندان نمود.
5.ای عروس هنر!از اقبال و سرنوشت بد خود -که همان بی اعتنایی و بی توجهی دیگران به زیبایی هنر توست -شکایت نکن.حجله ی حُسن و زیبایی خود را برای ورود دلدار -که همان دوستدار هنر زیبایی توست -آماده کن و ناراحت مباش، زیرا خریداری پیدا شده است که ارزش هنر تو را بداند.
6.گیاهان و درختان زیبا با فرارسیدن بهار، خود را زینت دادند و زیبا گشتند، فقط معشوق ماست که زیبایی او خدادادی و ذاتی و همیشگی است و با این زیبایی به باغ قدم گذاشته است.
7.درختان به سبب وابستگی به میوه ی خود و تابع بودن جلوه ی آنها به فصل بهار، زیر بار غم و دردند؛ خوشا به حال سرو که از این بار غم و دل بستگی به عوامل زیبایی بخش آزاد است.
8.ای مطرب!غزلی زیبا و دل انگیز از غزل های دلنشین حافظ را بخوان تا من یادی از دوران شاد جوانی بکنم و خاطره ی خوش گذشته زنده شود.