آشنایی با نام های خداوند: الفاطر

عدد ابجدی: 290 الفاطر به معنای خلق کننده است و مداومت بر این اسم برای برآورده شدن مهمات نافع است و همراه داشتن مکسَّر «فاطِرِ السَّمواتِ والاَرضِ» نیز همین فایده را دارد و صورتش این است:
 

اگر کسی را در نزد سلطان یا بزرگی حاجتی باشد سوره ی مبارکه ی فاطر را تا آخر سوره، هفتاد و پنج مرتبه بخواند، حاجت روا گردد و هر کس این سوره را بنویسد و برگردن اسبی نهد، آن اسب از آفتها محفوظ می ماند. همچنین در روز قیامت به خواننده ی این سوره می گویند که از هر در از درهای بهشت خواهی داخل شو.
 

پژوهه در مفهوم الفاطر از مترجم

"فاطر" از فَطَر به معنای "شَقّ" است. در اوّلین آیه ی سوره ی انفطار پروردگار می فرماید: «زمانی که آسمانها از هم پاره و گسیخته می شود». در اصل به معنی «شکافتن» و «فاطر» یعنی «شکافنده» و «آفریننده» است.

وجه تسمیه ی ذات شریف پروردگار به اسم فاطر این است که خداوند تبارک و تعالی موجودات را از عدم و نیستی به جهان هستی آورد و پرده ی ظلمت عدم را پاره کرد و بر هر مخلوقی به قدر استحقاقش لباس هستی پوشاند. "ابراهیم خلیل" علیه السلام از روی اخلاص می فرمود: «من عبادت خود را ویژه کسی قرار داده ام که آسمانها و زمین را پدید آورده است».(انعام/79)

اطلاق این کلمه بر آفرینش آسمان و زمین شاید به خاطر این است که طبق علم امروز، روز اوّل جهان، عالم مادّه، توده ی واحدی بوده و بعد از هم شکافته شده و کرات آسمانی یکی پس از دیگری به وجود آمده اند. همان گونه که سپیده ی صبح، پرده ی تاریک شب را می درد و همان گونه که شکوفه ی خرما، غلافش را از هم می شکافد و خوشه ی نخل از آن سربرمی آورد، ماده ی ابتدایی جهان نیز شکافته شد و کرات آشکار گردید.

«فطرالله الخلق و هو ایجاد الشیء و ابداعه»؛ وقتی گفته می شود «فطرالله الخلق» یعنی خداوند خلق را ایجاد و ابداع نمود. لطفی که در نام شریف «الفاطر» نهفته، اعتقادی است که به طور فطری، بین بنده با خدای فاطر موجود است. در آیه ی فوق که احتجاج و استدلال حضرت ابراهیم خلیل(ع) با مشرکین است، تخصیص «فطر السموات و الارض» از میان همه ی صفات باریتعالی خالی از لطف نیست، بی شک ابراهیم علیه السلام با استخدام این نام می خواهد فطرت های خواب و غبارگرفته ی مشرکین را بیدار کند و بفهماند که اعتقاد به ذات اقدس «الله» در اعماق جان ایشان است.

"توجّه خویش به این دینِ معتدل معطوف کن، [این همان] فطرت خداست که مردم را بر آن قرار داده [فطرتی] که غیرقابل تبدیل و دینی پایدار و جاویدان است".
«روم/30»
 
منبع: شریف کاشانی، ملاحبیب الله؛ (1383)، خواص و مفاهیم اسماء الله الحُسنی(نامهای زیبای خداوند)، ترجمه ی محمدرسول دریایی، تهران: نشر صائب، چاپ ششم.