آشنایی با نام های خداوند: الفرد

عدد ابجدی: 284 الفرد به معنی یکتایی است که با او موجودی نیست و به معنای متفرّد در ربوبیّت و حُکم است و به معنای یگانه ای است که شریک ندارد و مداومت بر این اسم برای خلاصی از کثرت و هجوم جماعت مجرّب است پس اگر کسی طالب خلوت و انزوا باشد دویست و هشتاد و چهار مرتبه این اسم را بخواند از هجوم عوام آسوده گردد «و انقطاع الی الله» برایش حاصل گردد و همراه داشتن مکسَّر این اسم نیز همین فایده را دارد و صورتش این است:
 

پژوهه در مفهوم اَلفَرد از مترجم

"فردیت" حقتعالی بدین معناست که در الوهیت و ربوبیت و تمام صفات کمال "متفرّد" است و هیچ موجودی نمی تواند در برابر عظمت و بزرگواری او عرض اندام و ابراز وجود نماید. و نیز "فرد" است زیرا که حقیقتِ هستیِ وجود اوست و هرچه غیر او، ترشح فیض او و جلوه ای از جَلَوات وجود او هستند. و معنای دیگر «فرد» آن است که انقسام و تجزیه به ذات حضرت باریتعالی راه ندارد و در ازل و ابد یکتای مطلق است.

«بارپروردگارا! اینجا (که من به تعظیم و توحید مشغولم) جای کسی است که تو را فرد دانسته که این یکتایی خاص توست و برای این سپاسگزاری های و ثناها کسی را غیر از تو مستحق و سزاوار ندیده است». «نهج البلاغه، خطبه ی 90»

"امیرالمؤمنین علی"علیه السلام در خطبه ای دیگر درباره ی قیامت می فرماید: «وقتی قیامت برپا شود تمام موجودات از بین می روند و خدا می ماند، تنها و تک، هیچ موجودی با خدا نیست و همان طور که قبل از آفرینش این جهان تنها بوده و چیزی با او نبوده است بعداً هم تنها بوده و چیزی با او نخواهد بود" و در آن هنگام مدّتها، سالها و ساعتها از بین می رود و هیچ نیست مگر خداوندِ واحد قهّار؛ همان خدایی که بازگشت همه به سوی اوست». «نهج البلاغه، خطبه ی 184»
 

منبع: شریف کاشانی، ملاحبیب الله؛ (1383)، خواص و مفاهیم اسماء الله الحُسنی(نامهای زیبای خداوند)، ترجمه ی محمدرسول دریایی، تهران: نشر صائب، چاپ ششم.