ژاپن: روح گریزان
ژاپن: روح گریزان/
| •پدید اورندگان : | نلی دله , عسكری پاشایی , نسترن پاشایی , صالح طباطبایی , |
| •ناشر : | روزنه |
| •سال نشر : | 1382 |
| • نوع کتاب : | ترجمه |
| • رده سنی : | 0 |
| • تیراژ : | 5000 |
| • نوع جلد : | گالینگور |
| • شابک : | 964-334-137-2 |
| • تاریخ نشر : | 1382/10/7 |
| • محل نشر : | تهران |
| • زبان : | فارسی |
| • زبان اصلی : | ژاپنی |
| • تعداد صفحات : | 154 |
| • قیمت : | 25000 |
| • نوبت چاپ : | 1 |
| • قطع : | رقعی |
| • شماره جلد : | 0 |
| • چکیده : | در این كتاب تلاش شده تصویری از تاریخ و فرهنگ و تمدن ژاپن به دست داده شود. نویسنده به این ویژگی ها از ژاپنی ها اشاره می كند: نوآوری و سرزندگی سنت ژاپنی در همه هنرها _ به ویژه نقاشی ، معماری ، پیكره سازی ، باغبانی ، نمایش و هنرهای تزئینی _، گذار از دوره پیش از تاریخ ژاپن ، راه یابی كیش بودایی به ژاپن ، پیدایش فرهنگ درباری موقر و اخلاق پهلوانی ، رواج آیین ذن ، و ظهور طبقه جدید بازرگانان در دوره ادو" . كتاب از شش فصل تشكیل شده است . فصل اول با عنوان "قلمرو كاهی " شامل این مطالب است : اساطیر ژاپنی ، دوره 1100 ق م . تا 300 ق م .، دوره یایویی (300 ق ، م تا 300 م .) ، دوره "گورتل"، شین تو، و كامی . فصل دوم كه درباره تمدن بودایی ژاپن است این مباحث مطرح شده است : ورود آیین بودا به ژاپن ، نارا پایتختی سیاسی و دینی ، مجمع خدایان بودایی : منبع الهام هنرمندان ، میوئو و اونی ، راهبانی كه همچون خدایان مورد احترامند، اختراع خط ژاپنی ، و راهبان هنرمند. در فصل سوم هنر درباری ژاپن ، با این مباحث ، معرفی شده است : زندگی درباری ، زبان و ادبیات زنان ، دربار خوش گذران ، هنر "ئه ماكی"، قصرها و باغ های آغازین ، تاثیر آئین بودا، دوره مومویاما، كاتسورا ریكیو، تزئین و نقاشی، تئاتر نو. فصل چهارم كه درباره طریقت جنگ آوران و اخلاق پهلوانی در ژاپن است . این مطالب را شامل می شود: كاست یا طبقه جنگاوران ، جنگ قبایل ، زره و ابزار جنگ ، طریقت شمشیر و طریقت كمان ، نبرد ساراشینو، و قلعه حواصیل سفید. در فصل پنجم از بنیادهای ذن ، هنر نقاشی آب مركبی ، آیین چای ، طراحی باغ ، راهبان و شاعران صحبت می شود. آخرین فصل درباره دوره "ادو" است كه بعدها، "توكیو" نام گرفت . گفتنی است قرن هفدهم ، مردم پایین ترین سطح جامعه كه پیوندی با معابد یا دربار نداشتند و از هیچ حقوق مدنی برخوردار نبودند، زمام اِدو یا توكیو ، یعنی شهر شوگون ، را در دست گرفتند. آنها این كار بزرگ را تنها از طریق استعداد و نبوغشان در ابداع زبان هنری كاملا جدید به دست آوردند كه "اوكی یو _ ئه " یا هنر جهان گذار نام داشت . باسمه ها و تئاتر كابولی فرم های اصلی بیان آن بود. فصل ششم درباره دوران تحولات یاد شده است ." |
ارسال نظر شما