مولانا و شنیدن
مولانا و شنیدن/
| •پدید اورندگان : | كاظم محمدیوایقانی , |
| •ناشر : | نجم كبری |
| •سال نشر : | 1386 |
| • نوع کتاب : | تالیف |
| • رده سنی : | 0 |
| • تیراژ : | 2200 |
| • نوع جلد : | شومیز |
| • شابک : | 978-964-91374-2-1 |
| • تاریخ نشر : | 1386/2/18 |
| • محل نشر : | كرج |
| • زبان : | فارسی |
| • زبان اصلی : | |
| • تعداد صفحات : | 216 |
| • قیمت : | 27000 |
| • نوبت چاپ : | 1 |
| • قطع : | رقعی |
| • شماره جلد : | 0 |
| • چکیده : | ,""شنیدن با آن كه در ظاهر بسیار ساده به نظر میرسد در عین حال شاید پیچیدهترین مساله در راه سلوك عرفانی و باورهای دینی باشد. گویی كه هركس كه گوش ندارد هرگز راه به عرفان و دین نمیبرد. كه عرفان خوب گوش دادن به سخنان پیر و مرشد بوده و اگر كسی را این گوش شنوا نباشد و به فرمانهای سرنوشتساز وی گوش فرا ندهد هرگز نمیتواند وارد وادی سلوك گشته و لذا به جایی نیز نخواهد رسید. در ماجرای دین هم اینگونه است و تا فرد آیات الهی را به گوش خود نشنود و در آن تامل نكند هرگز نمیتواند دینداری پیشه كند كه دینداری در گروی گوش كردن و شنیدن است و بر همان اساس اقدام نمودن. بر این بنیان درمییابیم كه شنیدن و خوب گوش فرا دادن چه اندازه مهم و حساس است كه دین و عرفان در گروی آن است و سعادت و شقاوت و همینطور هدایت و ضلالت نیز بسته به همین امر خواهد بود. عارفان كسانی هستند كه خوب شنیدهاند، مومنان هم گوشهای شنوایی داشتهاند كه به این مرتبه راه پیدا كردهاند. با این حساب میتوان گوش را بنیاد تعلیم و تربیت و عرفان و سلوك و نیز دین و آخرت دانست. نگارنده در كتاب حاضر ضمن شرح "نینامه" سرودهی مولانا و تاكید بر كلمهی "بشنو" در آغاز كلام، این پرسشها را مطرح میكند كه چرا مولانا مثنوی خود را كه به منزلهی تمامیت عرفان و اندیشهی اوست با واژهی جادویی و جاودانهی بشنو آغاز میكند؟ این كه چرا باید شنید؟ از چه كسی باید شنید؟ و چگونه باید شنید؟ وی خاطرنشان میسازد كه مثنوی معنوی به منزلهی عرفانیترین كتاب مورد استناد همهی محققان پس از او كه تا امروز نیز از همان قوت پیشین خود برخوردار است، با واژهی جاودانه، سحرانگیز و جادویی "بشنو" آغاز میشود و این به منزلهی آن است كه مولانا نیز به مانند همهی كسانی كه حرفی برای گفتن دارند به دنبال گوشی میگشته كه با او بتواند به راحتی و با امنیت سخن بگوید. وی همچنین متذكر میشود كه یك نكتهی علمی است كه پیش از مولانا شاید كسی یادآور آن نشده باشد و اكنون كاملا جنبهی تجربی و عینی پیدا كرده و آن این كه كسانی كه كر مادرزاد باشند، لال و گنگ نیز خواهند بود. آن كسی كه از اول چیزی را نشنود مطلقا سخن هم نخواهد گفت و لذا یك ارتباط خیلی مستقیم و بیواسطه بین شنیدن و گفتن وجود دارد. آن كسی كه خوب نشنود، خوب هم سخن نخواهد گفت." |
ارسال نظر شما