بدترین دوست

امام علی علیه‌ السلام فرمودند:

شَرُّ الْإِخْوَانِ مَنْ تُکُلِّفَ لَهُ.

بدترین برادران آن است که به خاطرش آدمی به زحمت افتد.

نهج البلاغه: حکمت 471

نمونه های بارز این افراد را در همسایگی و در بین دوستان ظاهری و فامیل به راحتی مشاهده می کنیم که گاهی یک نفر و یا یک خانواده باعث زحمت جمعی می شوند کافی است یک همسایه مردم آزار و بی توجه یک محله و اهالی و ساکنین یک کوچه را باعث جنگ اعصاب و آزرده خاطر کند.

این قماش افراد که کم هم نیستند به تعبیر امام علیه السلام بدترین هستند چون آسایش را از دیگران سلب کرده و با رفتارهای غیربهداشتی و دور از ادب و اخلاق خود معترضین و شاکیانشان زیادند.

این آدم های از خود راضی گاه یک قبیله و فامیل را به هم می ریزند و باعث قطع رحم و جدایی خانواده ها می شوند. امام هادی علیه السلام می فرمایند از این آدم های بی شخصیت از شرشان در امان نخواهید بود.

مَن هانَت عَلَیهِ نَفسُهُ فَلا تامَن شَرَّهُ(1)
کسی که شخصیت خویش را ناچیز انگاشته و برای خود ارزشی قائل نیست از شر او ایمن مباش.

پی‌نوشت:
1- تحف العقول: 383

منبع: حدیث زندگی: شرح حکمت های نهج البلاغه، کاظم ارفع، تهران: پیام عدالت، 1390.