مومن
امام على علیه السّلام فرمودند:
قيلَ لِلعَبدِ الصّالِحِ لُقمانَ: أيُّ النّاسِ أفضَلُ ؟ قالَ: المُؤمِنُ الغَنِيُّ ، قيلَ: الغَنِيُّ مِنَ المالِ ؟ فَقالَ: لا ، ولكِنَّ الغَنِيَّ مِنَ العِلمِ الَّذي إنِ احتيجَ إلَيهِ انتَفَعَ بِعِلمِهِ ، وإنِ استُغنِيَ عَنهُ اكتَفى ؛
به عبد صالح ، يعنى لقمان ، گفته شد: كدام يك از مردمان ، با فضيلت ترند؟ گفت: «مؤمنِ برخوردار» . گفته شد: از مال؟ گفت: «نه ؛ ليكن برخوردار از دانشى كه اگر به او محتاج شدند ، از دانشش سود برند و اگر از او بى نياز شدند، خودش به آن اكتفا كند» .
بحالانوار، ج 13، ص 421
امام کاظم علیه السّلام فرمودند:
مَنْ أَتاهُ أَخُوهُ الْمُؤْمِنُ فِى حاجَةٍ فَإِنَّما هِىَ رَحْمَةٌ مِنَ اللّه ِ ساقَهَا اللّه ُ فَإِنْ فَعَلَ ذلِکَ فَقَـدْ وَصَلَهُ بِوِلایَتِنا وَهِىَ مَوْصُولَةٌ بِوِلایَةِ اللّه ِ عَزَّوَجَلِّ؛
وقتى برادر مؤمنى نیاز خود را به مؤمنى عرضه مى کند این عرضه نعمتى است از خداوند که به سوى او فرستاده شده است. پس اگر مؤمن نیاز او را برطرف نماید این کار او را به ولایت ما مى رساند و او به ولایت خدا متّصل است.
بحارالانوار، جلد 74، ص 313