مسجد و اماکن مذهبی
حضرت فاطمه زهرا علیها السلام فرمودند:
کانَ رَسولُ اللّهِ(ص) إذا دَخَلَ المَسجِدَ یقولُ: «بِسمِ اللّه ، وَالسَّلامُ عَلی رَسولِ اللّه ، اللّهُمَّ اغفِر لی ذُنوبی، وَافتَح لی أبوابَ رَحمَتِک». وإذا خَرَجَ قالَ: «بِسمِ اللّهِ، وَالسَّلامُ عَلی رَسولِ اللّه ، اللّهُمَّ اغفِر لی ذُنوبی، وَافتَح لی أبوابَ فَضلِک».
هر گاه رسول خدا(ص) وارد مسجد می شد، می گفت: «به نام خدا. سلام بر رسول خدا! خدایا! گناهانم را بر من ببخش و درهای رحمتت را برایم بگشای». و هر گاه از مسجد بیرون می آمد، می گفت: «به نام خدا. سلام بر رسول خدا. خدایا! گناهانم را بر من ببخش و درهای بخششت را برایم بگشای».
سنن ابن ماجة : ج ۱ ص ۲۵۳ ح ۷۷۱
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
يا اباذَرٍّ: إن الله تعالي يُعطيکَ ما دُمتَ جالِساً في المَسجِدِ بِکُلِّ نَفسٍ تَنَفَّستَ دَرَجَهً في الجَنَّه وَ تُصَلّي عليک الملائکهُ وَ تُکتَبُ لَکَ بِکُلِّ نَفسٍ تَنَفَّستَ فيه عَشرُ حسَناتٍ وَ تُمحَي عنکَ عَشرُ سَيئاتٍ؛
اي اباذر! تا زماني که در مسجد نشسته اي خداي تعالي به تعداد هر نفسي که مي کشي، يک درجه در بهشت به تو مي دهد و فرشتگان بر تو درود مي فرستند و براي هر نفسي که در مسجد مي کشي، ده حسنه برايت نوشته مي شود و ده گناه از تو پاک مي شود.»
بحارالانوار/ ج 74/ ص 86
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
لا يَرجِعُ صاحِبُ المسجِدِ بِأقَلَّ مِن إحدَي ثلاثٍ: إمّا دعاءٌ يَدعُو بِهِ يُدخِلُهُ الله بِهِ الجَنَّه وَ إمّا دُعاءٌ يَدعُو بِهِ لِيَصرِفَ اللهُ بِهِ عَنهُ بلاءَ الدُّنيا وَ إما أخٌ يَستَفيدُهُ فِي الله عزَّ و جلّ؛
ملازم مسجد دست کم با يکي از اين سه (منفعت) به خانه اش بر مي گردد: يا دعايي مي نمايد و خداوند او را به بهشت مي برد، يا دعايي مي نمايد و به سبب آن خداوند بلائي دنيايي را از او بر مي گرداند و يا برادري سودمند را نصيب او مي نمايد.
الأمالي للطوسي/ ص 46
پیامبر اکرم صلّی الله عليه و آله فرمودند:
اِنَّ الشَّيْطانَ ذِئْبُ الاِْنْسانِ كَذِئْبِ الْعنَنَمِ يَأْخُذُ الشّاةَ القاصِيَةَ وَ النّاحِيَةَ فَاِيّاكُمْ وَ الشِّعابَ وَ عَلَيْكُم بِالْجَماعَةِ وَ العامَّةِ وَ الْمَسْجِدِ؛
شيطان گرگ انسان است، همانند گرگ گوسفندان كه هميشه ميش هاى دور افتاده و كناره گير را مى گيرد. پس، از دسته بنديها (گروه گرائى و خط بازى) بپرهيزيد و بر شما باد به حضور در جماعت و مجالس عمومى و مسجد.
كنزالعّمال / ج 7 / ص 581 / حديث 20355