امام حسین علیه‌السلام
امام حسن عسکری علیه السلام فرمودند:
قَـدِمَ جَمـاعَةٌ فَاسْتَـأْذَنُوا عَلىَ الرِّضا علیه‏ السلام وَ قـالُوا: نَـحْنُ مِنْ شـیعَةِ عَـلىٍّ علیه‏ السلام، فَمَـنَعَهُمْ أیّـاما ثمّ لَمّا دَخَلُوا قـالَ لَهُـمْ: وَیْحَکُمْ اِنَّما شیعَةُ عَلىٍّ أمیرِالْمُؤْمِنینَ علیه‏ السلام اَلْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ وَ سَلْمانُ وَ أبُوذرٍّ وَ الْمِقْدادُ وَ عَمّارٌ وَ مُحَمَّدُ بْنُ‏ اَبى ‏بَکْرٍ اَلَّذینَ لَمْ‏ یُخالِفُوا شَیْئا مِنْ أوامِرِهِ.
گروهى خدمت امام رضا علیه ‏السلام رسیدند و اجازه ورود خواستند و گفتند: ما از شیعیان على علیه‏ السلام هستیم. امام چند روز اجازه ورود نداد. سپس (بعد از چند روز اجازه گرفته و) داخل شدند. امام علیه‏ السلام به آنان فرمود: واى بر شما! شیعه امیرمومنان على علیه ‏السلام، امام حسن و امام حسین علیه‏ السلام و سلمان و ابوذر و مقداد و عمار و محمد بن ابى بکر هستند که با هیچ یک از فرمان هاى على علیه ‏السلام مخالفت نکردند.
سفینة البحار: ج ۴، ص ۵۵۱
امام حسین علیه السلام در مسیر کربلا فرمودند:
فَإِنِّی لَا أَرَى الْمَوْتَ إِلَّا سَعَادَةً وَ لَا الْحَیَاةَ مَعَ الظَّالِمِینَ إِلَّا بَرَماً إِنَّ النَّاسَ عَبِیدُ الدُّنْیَا وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ یَحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَایِشُهُمْ فَإِذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّیَّانُون.
به درستی که من مرگ را جز سعادت نمی‌بینم و زندگی با ستمکاران را جز محنت نمی‌دانم، همانا مردم دنیاپرستند و دین از سر زبان آنها فراتر نرود و دین را تا آنجا که زندگى‏شان را رو به راه سازد به دور دهانشان می‌گردانند و چون در بوته آزمایش گرفتار شوند دینداران، اندک گردند.
تحف العقول، ص ۲۴۵
محمّد بن‌ مسلم می‌گوید: شنیدم که امام باقر و امام صادق (علیهما السّلام) می‌فرمودند:
عَن مُحَمَّدِ بنِ مُسلِمٍ قالَ سَمِعتُ اَبا جَعفَرٍ وَ جَعفَرَ بنَ مُحَمَّدٍ (عَلَیهِمَا السَّلامُ) یَقولانِ اِنَّ‌ اللَّهَ‌ تَعالیٰ‌ عَوَّضَ الحُسَینَ (عَلَیهِ السَّلامُ) مِن قَتلِهِ اَن جَعَلَ الاِمامَةَ فی ذُرّیَّتِهِ وَ الشِّفَاءَ فی تُربَتِهِ وَ اِجابَةَ الدُّعاءِ عِندَ قَبرِهِ وَ لا تُعَدُّ اَیّامُ زائِریهِ جائِیاً وَ راجِعاً مِن عُمُرِه. قالَ مُحَمَّدُ بنُ مُسلِمٍ فَقُلتُ لِاَبی عَبدِ اللَّهِ (عَلَیهِ السَّلامُ) هَذَا الجَلالُ یُنالُ بِالحُسَینِ (عَلَیهِ السَّلامُ) فَما لَهُ فی نَفسِهِ فَقالَ اِنَّ اللَّهَ تَعالیٰ اَلحَقَهُ بِالنَّبِیِّ (صَلَّی اللّهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ) فَکانَ مَعَهُ فی دَرَجَتِهِ وَ مَنزِلَتِهِ ثُمَّ تَلا اَبو عَبدِ اللَّهِ (عَلَیهِ السَّلامُ) وَ الَّذینَ آمَنوا وَ اتَّبَعَتهُم ذُرّیَّتُهُم بِایمانٍ اَلحَقنا بِهِم ذُرّیَّتَهُم.
همانا خداوندِ متعال به حسین (علیه السّلام) در برابر کشته شدنش پاداش داد که امامت در فرزندانش و شفا در خاکش و اجابت دعا در نزد قبرش باشد و اینکه روزهایی که زائرینش [برای زیارت] می‌آیند و می‌روند از عمرشان محسوب نمی‌گردد. محمّد بن‌ مسلم می‌گوید: پس به امام صادق (علیه السّلام) عرضه داشتم این همه بزرگی و احترام به واسطه‌ی [بزرگداشت] حسین (علیه السّلام) به دست می‌آید ولی به خودش چه خواهد رسید؟ حضرت فرمودند: همانا خداوند او را به پیامبر (صلّی اللّه علیه و آله) ملحق می‌گرداند و پیوسته با او در درجه و جایگاه او همراه خواهد بود. آن‌گاه امام صادق (علیه السّلام) این آیه را تلاوت فرمودند: و کسانی که گرویده و فرزندانشان آنها را در ایمان پیروی کرده‌اند، فرزندانشان را به آنان ملحق خواهیم کرد.»
امالی طوسی، مجلس یازدهم، ص ۳۱۷
امام صادق علیه السلام فرمودند:
إنَّ الرَّجُلَ إذا خَرَجَ مِن مَنزِلِهِ یُریدُ زِیارَةَ الحُسَینِ علیه السلام، شَیَّعَهُ سَبعُمِئَةِ مَلَکٍ مِن فَوقِ رَأسِهِ ومِن تَحتِهِ، وعَن یَمینِهِ، وعَن شِمالِهِ، ومِن بَینِ یَدَیهِ ومِن خَلفِهِ، حَتّى یَبلُغوا بِهِ مَأمَنَهُ، فَإِذا زارَ الحُسَینَ علیه السلام ناداهُ مُنادٍ: قَد غَفَرَ اللّهُ لَکَ، فَاستَأنِفِ العَمَلَ. ثُمَّ یَرجِعونَ مَعَهُ مُشَیِّعینَ لَهُ إلى مَنزِلِهِ، فَإِذا صاروا إلى مَنزِلِهِ قالوا: نَستَودِعُکَ اللّهَ، فَلا یَزالونَ یَزورونَهُ إلى یَومِ مَماتِهِ، ثُمَّ یَزورونَ قَبرَ الحُسَینِ علیه السلام فی کُلِّ یَومٍ، وثَوابُ ذلِکَ لِلرَّجُلِ.
چون مرد به قصد زیارت حسین علیه السلام از خانه‌اش بیرون مى‌آید، هفتصد فرشته از بالاى سرش و زیر [پاى] او، و راست و چپش، و جلو و پشتش او را همراهى مى‌کنند تا به جایگاه امنش برسانند، و چون حسین علیه السلام را زیارت کند، منادى او را ندا مى‌دهد: «خداوند ، تو را آمرزید. عمل از سر گیر». سپس با او باز مى‌گردند و تا خانه‌اش بدرقه مى‌کنند و چون به خانه اش در مى‌آیند، مى‌گویند: «تو را به خدا مى‌سپاریم»، و پیوسته او را تا روز مرگش دیدار مى‌کنند و نیز هر روز قبر حسین علیه السلام را زیارت مى‌کنند که ثوابش براى اوست.
کامل الزیارات: ص ۳۵۱ ح ۶۰۲ ؛ بحار الأنوار: ج ۱۰۱ ص ۶۸ ح ۶۲.
امام باقر علیه السلام فرمودند:
أربَعَةُ آلافِ مَلَکٍ شُعثٍ غُبرٍ یَبکونَ الحُسَینَ علیه السلام إلى أن تَقومَ السّاعَةُ، فَلا یَأتیهِ أحَدٌ إلَا استَقبَلوهُ، ولا یَرجِعُ إلّا شَیَّعوهُ، ولا یَمرِضُ إلّا عادوهُ ، ولا یَموتُ إلّا شَهِدوهُ.
چهار هزار فرشته، پریشان و غبار آلوده تا قیام قیامت بر حسین علیه السلام مى‌گِریند. هیچ کس به زیارت او نمى آید، مگر آن که به استقبالش مى‌روند و باز نمى‌گردد مگر آن که بدرقه اش مى‌کنند و بیمار نمى‌شود، جز آن که به عیادتش مى‌روند و نمى‌میرد، جز آن که در کنارش حضور مى‌یابند.
ثواب الأعمال: ص ۱۱۳ ح ۱۸ ؛ کامل الزیارات: ص ۱۷۴ ح ۲۳۱ ؛ بحار الأنوار: ج ۱۰۱ ص ۵۵ ح ۱۶
امام صادق علیه السلام در پاسخ به سوال درباره کمترین ثواب و اجرى که براى زائر امام حسین علیه السلام فرمودند:
إِنَّ أَدْنَى مَا یَکُونُ لَهُ أَنَّ اللَّهَ یَحْفَظُهُ فِی نَفْسِهِ وَ أَهْلِهِ حَتَّى یَرُدَّهُ إِلَى أَهْلِهِ فَإِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ کَانَ اللَّهُ الْحَافِظَ لَهُ.
کمترین پاداشى که براى او است اینکه: خداوند متعال خود و اهلش را حفظ کرده تا به خویشانش باز گردد و وقتى روز قیامت شد خداوند متعال حافظ او خواهد بود.
کامل الزیارات، باب چهل و نهم
امام صادق علیه السلام فرمودند:
إِنَّ لِلَّهِ مَلَائِکَهً مُوَکَّلِینَ‏ بِقَبْرِ الْحُسَیْنِ ع فَإِذَا هَمَّ بِزِیَارَتِهِ الرَّجُلُ أَعْطَاهُمُ اللَّهُ ذُنُوبَهُ فَإِذَا خَطَا مَحَوْهَا ثُمَّ إِذَا خَطَا ضَاعَفُوا لَهُ حَسَنَاتِهِ فَمَا تَزَالُ حَسَنَاتُهُ تَضَاعَفُ حَتَّى تُوجِبَ لَهُ الْجَنَّهَ ثُمَّ اکْتَنَفُوهُ وَ قَدَّسُوهُ وَ یُنَادُونَ مَلَائِکَهَ السَّمَاءِ أَنْ قَدِّسُوا زُوَّارَ حَبِیبِ اللَّهِ فَإِذَا اغْتَسَلُوا نَادَاهُمْ مُحَمَّدٌ ص یَا وَفْدَ اللَّهِ أَبْشِرُوا بِمُرَافَقَتِی فِی الْجَنَّهِ ثُمَّ نَادَاهُمْ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ‏ع أَنَا ضَامِنٌ لِقَضَاءِ حَوَائِجِکُمْ وَ دَفْعِ الْبَلَاءِ عَنْکُمْ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهِ ثُمَّ الْتَقَاهُمْ [اکْتَنَفَهُمُ‏] النَّبِیُّ ص عَنْ أَیْمَانِهِمْ وَ عَنْ شَمَائِلِهِمْ حَتَّى یَنْصَرِفُوا إِلَى أَهَالِیهِمْ.
خداوند متعال فرشتگانى دارد که موکّل قبر حضرت امام حسین علیه السّلام مى‌‏باشند هنگامى که شخص قصد زیارت آن حضرت را می‌نماید حق تعالى گناهان او را در اختیار این فرشتگان قرار می‌دهد و زمانى که وى قدم برداشت فرشتگان تمام گناهانش را محو می‌کنند و سپس قدم دوّم را که برداشت حسناتش مضاعف و دو چندان می‌کنند و پیوسته با قدم‏‌هایى که برمی‌دارد حسناتش مضاعف می‌گردد تا به حدّى می‌رسد که بهشت برایش واجب و ثابت می‌گردد، سپس اطرافش را گرفته و تقدیسش می‌کنند و فرشتگان آسمان نداء داده و می‌گویند: زوّار دوست دوست خدا را تقدیس نمایید. و وقتى زوّار غسل کردند حضرت محمّد صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم ایشان را مورد نداء قرار داده و می‌فرماید: اى مسافران خدا! بشارت باد بر شما که در بهشت با من هستید. سپس امیر المؤمنین علیه السّلام به ایشان نداء نموده و می‌فرماید: من ضامنم که حوائج شما را بر آورده نموده و بلاء را در دنیا و آخرت از شما دفع کنم، سپس پیامبر اکرم صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم با ایشان از طرف راست و چپ ملاقات فرموده تا بالأخره به اهل خود بازگردند.
کامل الزیارات، باب چهل و نهم