(وف 1060 ق)، عالم امامى، فقیه، متكلم و محدث. از محضر سید ماجد بحرانى و عدهاى از فضلاى شیراز استفاده نمود. در عهد شاه صفى مدتى در شیراز عهدهدار نصب قضاوت بود. لذا به شیرازى نیز معروف است. سپس در دوران شاه عباس دوم شیخ الاسلام اصفهان گردید و به اصفهانى نیز شهرت یافت. وى معاصر با میرداماد و شیخ بهائى ...
(تو ح 1320 ق)، عالم دینى، فقیه، مترجم و نویسنده. در كمره خمین به دنیا آمد و پس از خواندن مقدمات نزد پدر به سلطان آباد (اراك) رفت و پس از انتقال حوزه علمیه به قم رفت و از محضر آیتاللَّه حائرى و مدرسین بزرگ استفاده نمود. او در 1347 ق از آیتاللَّه حایرى اجازهى اجتهاد یافت. وى فلسفه و ریاضیات را نزد اساتید ...
(1357 -1309 ق)، عالم دینى. در كمار از قراى تبریز به دنیا آمد. ابتدا نزد میرزا محمد على قراچه داغى و حاج میرزا مصطفى درس خواند. سپس در اردوباد نزد آقا سید مرتضى مدرس تلمذ نمود. آن گاه به نجف رفت و خدمت حاج میرزا فرجاللَّه تبریزى رسید و از محضر او و دیگر اساتید آنجا بهره گرفت. در 1348 ق به قم رفت و از ...
(وف 329/ 328 ق)، رئیس المحدثین امامیه، فقیه، مفتى و مرجع. ملقب به ثقة الاسلام، معروف به سلسلى. نسبت وى به روستاى كلین، از قراى فشافویه رى، مىرسد. وى از علماى بزرگ زمان غیبت صغرى و شیخ مشایخ شیعه بود. چون شیعه و سنى در فتاوا بدو مراجعه مىكردند به ثقة الاسلام شهرت یافت و او اولین كسى است كه بدین لقب ...
(835 -762 ق)، فقیه حنفى و محدث. اصلش از كرمان بود. عز بن جماعة به او اجازه نقل فهرست مرویاتش را داده و صلاح بن ابىعمرو ابن امیلة و دیگران به وى اجازهى روایت دادهاند. مناوى و ابنحسان و تغرى برمش الفقیه از وى روایت كردهاند. در قاهره درگذشت و در جوار زین العراقى دفن شد. از آثارش: مختصر «الناسخ و المنسوخ» ...
(وف 477 ق)، مسند، محدث و فقیه. معروف به كلار و كلارى. وى از عبدالرحمان بن ابىشریح حدیث شنید. ابنطاهر و وجیه شحامى و زهیر بن على سرخسى و حسن بن محمد بن محمد سنجبستى و فضیل بن اسماعیل و ابوالوقت سجزى و عبدالجلیل بن ابوسعد و محمد بن اسماعیل فضیلى و منصور بن على حجرى و دیگران از وى حدیث شنیدند. كلار از ...
(وف 238 ق)، فقیه، محدث و قارى. نزد على بن حمزه كسائى تلاوت آموخت و از هشیم بن بشیر و عبدالوارث ثقفى و ابوبكر بن عیاش و ابوعبیده حداد و قاسم بن مالك مزنى و یحیى بن زكریا بن ابىزائده و عبدالعزیز بن ابىحازم و سفیان بن عیینه و زیاد بن عبداللَّه بكائى و ابن علیه و معاذ عنبرى و همطبقه آنان حدیث شنید. نسائى ...
(700 -644 ق)، فقیه حنفى، حافظ و محدث. نسبت وى به كلاباد بخارا مىرسد. در خراسان و بغداد و شام و مصر به فراگریرى علم و دانش پرداخت، تا از عالمان دین و از مفتیان آگاه به حدیث شد و تصانیفى در فرائض نگاشت و حلقه درس و اشتغال برقرار كرد. او در ماردین، شمال عراق، درگذشت. از آثار وى: «ضوء السراج» در شرح «الفرائض ...
(وف 3840/ 380 ق)، فقیه حنفى، محدث و صوفى. نسبتش به كلاباد بخارا مىرسد، ولى اهل بخارا بود. از آثارش: «بحرالفوائد»، مشهور به «معانى الاخبار»، كه در آن پانصد و نود و دو حدیث جمع كرده است؛ «الاربعین»، در حدیث؛ «الاشفاع و الاوتار»؛ «امالى»، در حدیث؛ «التعرف لمذهب التصوف»، كه در «الاعلام» به صورت «التعرف ...
(398 / 378 -323 ق)، فقیه حنفى، حافظ و محدث. از كلاباد بخارا بود. از هیثم بن كلیب شاشى و عبدالمؤمن بن خلف نسفى و ابوجعفر محمد بن محمد بغدادى الجمال و عبداللَّه بن محمد بن یعقوب استاد و على بن محتاج كشانى و محمد بن محمود بن عنبر نسفى و محمد بن احمد بن خنب و همطبقهى آنها حدیث شنید. به بغداد رفت و در آنجا ...
(تو 1328 ق)، عالم دینى و فقیه. در محله عیدگاه مشهد به دنیا آمد و پس از نشو و نما، مقدمات و سطوح را از پدرش و شیخ عبدالجواد ادیب بزرگ نیشابورى و ادیب ثانى و حاج محقق قوچانى و شم و همچنین از آیتاللَّه شیخ كاظم دامغانى و آیتاللَّه میرزا احمد مدرس یزدى فراگرفت. در 1350 ق به نجف مهاجرت نموده و در خدمت آیتاللَّه ...
(وف 604 ق)، قاضى و فقیه حنفى. از فقهایى بود كه سالها عهدهدار منصب قضاوت بود. او در بخارا درگذشت. از آثار وى: الملخص فى الفتاوى»، در فروع؛ «المصباح»، در فروع. ...
(وف ح 340 ق)، فقیه و رجالى بزرگ امامى. نسبتش به كش از شهرهاى ماوراء النهر مىرسد. كشى معاصر عیاشى سمرقندى و از شاگردان او بود و از او بهرهها برد و در منزل وى در سمرقند حدیث شنید و بر وى قرائت كرد و در جرح و تعدیل بر وى اعتماد نمود. هارون بن موسى تلعكبرى از او روایت مىكند. كشى استاد ابوالقاسم جعفر بن ...
(وف 389 ق)، فقیه، محدث، ادیب و زاهد. اصل وى از كشمیهن مرو است به عراق و حجاز سفر كرد و درك محضر شیوخ بسیارى نمود. وى «صحیح» بخارى را در فربر به كرات از ابوعبداللَّه فربرى شنید و آخرین كسى است كه آن را به عالىترین اسناد روایت كرد، لذا در شرق و غرب شهرت یافت. او در مرو از عمر بن احمد جوهرى و در سرخس از ...
(س سوم ق)، حافظ، فقیه شافعى، ادیب، نحوى و شاعر. اصل وى از اصفهان و ساكن بغداد بود. معلم هارون، فرزند ابوالحسن على بن یحیى بن ندیم، بود. او سپس به ابى النجم بدر معتضدى والى اصفهان، در زمان معتضد عباسى، پیوست. وى راوى شعر و تاریخ و سیر، و بر كتاب «العین» خلیل بن احمد مسلط بود. بین كسروى و ابن المعتز عبداللَّه ...
(وف 445 ق)، محدث، فقیه و صوفى. وى ساكن مصر بود. از احمد بن عبدان شیرازى در اهواز و از نصر بن احمد مرجى در موصل و از عبدالوهاب كلابى در دمشق و از ابوالفتح محمد بن احمد نحوى در رمله و از منیر بن عطیة در قیساریه و از ضراب در مصر حدیث شنید. عبدالمحسن شیحى و سهل بن بشر اسفرایینى و ابوعبداللَّه رازى، صاحب ...
(1315 -1257 ق)، عالم دینى، فقیه و زاهد. سطوح را نزد سید عبدالرحمان كرهرودى فراگرفت. آن گاه به ملایر رفت و نزد آخوند ملا احمد ملایرى به شاگردى پرداخت. او همچنین مدتى در نجف در محضر شیخ انصارى تلمذ كرد، سپس به ایران بازگشت و مدتى در تهران به تدریس مشغول شد. سرانجام در كنگاور سكنى گزید و همان جا درگذشت. ...
(تو 1340 ق)، عالم دینى، فقیه و شاعر. در نجف به دنیا آمد. وى دخترزادهى آیتاللَّه شیخ حسن مامقانى است. سطوح را در خدمت مدرسین بزرگ آنجا خواند. در 1341 ق به قم مهاجرت نمود و در حوزهى درس آیتاللَّه حجت كوه كمرى حاضر شد و تا پایان عمر آن استاد از فقه و اصول وى استفاده نمود و مدت پنج سال هم در درس آیتاللَّه ...
(1327 -1254 ق)، عالم دینى، محقق، فقیه و زاهد. به عتبات عراق مشرف شد و در نجف به حلقهى درس شیخ انصارى پیوست و مدت پنج سال از وى بهره گرفت. او همچنین در محضر درس میرزاى بزرگ شیرازى در سامرا حضور یافت و سالیانى چند ملازم بحث و درس وى گشت. او از بزرگان علم و تقوا به حساب مىآمد و در ادب و شعر و نثر نیز ...
(س چهاردهم ق)، فقیه، مدرس و واعظ. وى داماد آیتاللَّه كرمانى از علماى بزرگ قم بود. حدود چهل سال در حوزهى علمیه قم از محضر آیتاللَّه حجت و آیتاللَّه خوانسارى و به ویژه هجده سال از محضر آیتاللَّه بروجردى استفاده نمود و پس از ایشان از شركتكنندگان درس آیتاللَّه شریعتمدارى شد. وى در راه نشر و گسترش ...