(وف ح 975 ق)، فقیه حنفى. در «كشف الظنون» سال وفات وى بعد از 975 ق ذكر شده است. از آثارش: «المسالك فى علم المناسك» یا «مناسك ابىمنصور»، در سه بخش سنن و آداب سفر، مناسك حج و فضیلت مجاورت، كه در 975 ق از تألیف آن فراغت یافت. «زلة القراء»؛ «المستعذب»، شرحى بر «مختصر القدورى»، در فروع فقه حنفى؛ كتاب «السجلات»؛ ...
(544 / 543 -457 ق)، فقیه و محدث حنفى. وى مفتى خراسان و شیخ حنفیه بود. در كرمان به دنیا آمد و در آنجا نزد پدرش و در مرو نزد قاضى محمد بن حسین ارسابندى و به قولى اردستانى فقه آموخت و برآمد. او از پدرش و استادش، قاضى محمد بن حسین ارسابندى، و نیز ابوالفتح عبداللَّه بن اردشیر هشامى حدیث شنید. سمعانى از وى ...
(وف 565 ق)، فقیه حنفى و محدث. از آثارش: «زهرة الانوار»، در حدیث. ...
(وف 807 ق)، فقیه شافعى. مشهور به اصفهیدى. عدهاى وى را به جاى كرمانى، شماخى نامیدهاند. از آثارش: شرح «الفیة» ابنمالك، در نحو؛ «الایجاز»، مختصر «المحرر فى فروع الشافعیة» ابوالقاسم رافعى قزوینى. ...
(وف بعد از 500 ق)، مقرى، مفسر، فقیه شافعى و نحوى. معروف به تاج القراء. او عالم در قراآت بود. از آثارش: «لباب التأویل و عجائب التاویل»، در دو مجلد؛ «البرهان فى توجیه متشابه القرآن لما فیه من الحجة و البیان»؛ «عجائب القرآن» یا «الغرائب و العجائب فى تفسیر القرآن الكریم» یا «العجائب و الغرائب» كه تحت عنوان ...
(وف ح 1340 ق)، فقیه امامى. در كربلا نشو و نما یافت. او شاگرد حاج میرزا محمد حسین شهرستانى حائرى بود و از وى اجازه داشت. شیخ آقا بزرگ تهرانى از كرمانشاهى روایت مىكند. وى در كربلا درگذشت. از آثارش «تحقیق الاحكام»، در فقه است. ...
(وف 562 ق)، فقیه حنفى و قاضى. اصلش از كردر، از قراى خوارزم بود. وى عهدهدار منصب قضاوت در حلب بود و در همان جا درگذشت. از آثار وى: «اصول فقه»؛ «المفید و المزید»، در شرح «التجرید» كرمانى، در فروع فقه حنفى؛ شرح «الجامع الصغیر» و شرح «الجامع الكبیر» شیبانى، در فروع؛ «حیرة الفقهاء»، كه در آن مسائلى را كه ...
(وف 1350 ق)، فقیه، هیوى و زاهد. در اصفهان ابتدا نزد پدر مقدمات را فراگرفت و پس از تلمذ در خدمت بعضى از علماى شهر به نجف رفت و در محضر آخوند خراسانى حاضر گشت. او از پدرش روایت كرده است. وى در جنب مزار پدرش دفن شد. از آثارش «تلخیص الهیئة»، در مهمات مسائل هیئت قدیم و شناخت تقویم و اسطرلاب است. ...
(وف 1292 ق)، فقیه امامى. از پدرش، علامه حاج محمد ابراهیم كرباسى، به دریافت اجازهى اجتهاد نایل آمده بود و پس از پدر جانشین وى گشت. شیخ محمد مهدى كرباسى داماد سید حجة الاسلام بود. او كتاب «منهاج الهدایة» پدرش، در فقه، را شرح كرد و آن را «معراج الشریعة» در شرح «منهاج الهدایة الى احكام الشریعة» نامید و ...
(1418 -1323 ق)، فقیه، عالم و زاهد. در اصفهان به دنیا آمد و در خاندان علم و فضیلت نشو و نما یافت. نیاى بزرگ او شیخ محمد ابراهیم كرباسى، مولف «اشارات الاصول»، است. او مقدمات و ادبیات را نزد علماى اصفهانى آموخت و آنگاه در 1340 ق در هفده سالگى به نجف مهاجرت كرد و فقه و اصول را در محضر آیتاللَّه شیخ عبدالحسین ...
(وف 570 ق)، فقیه حنفى. به دلیل خرید و فروش كرباس به وى كرابیسى گفتهاند. در «كشف الظنون» در یك جا سال وفات وى 539 ق و در جاى دیگر 570 ق ذكر شده است. از آثار وى «الفروق فى فروع الحنفیة» است كه در «هدیة العارفین» تحت عنوان «تلقیح العقود فى الفروق من فروع الحنفیة» آمده است. از دیگر آثارش: «الموجز»، شرح ...
(وف 322 ق)، فقیه حنفى. از آثارش: «الفروق»، در فروع فقه حنفى. ...
(تو ح 1339 ق)، عالم دینى و فقیه. در بروجرد به دنیا آمد. در هجده سالگى به مدرسه علمى بروجرد وارد شد و به تحصیلات علوم دینى پرداخت. پس از چهار سال به نجف مهاجرت كرد و در مدرسهى بادكوبهاىها مشغول به تحصیل شد. ولى به علت كسالت، با اینكه آیتاللَّه اصفهانى به امر درمان ایشان توجهى خاص داشت، به موطن خود ...
(1400 -1308 ق)، عالم دینى، فقیه و نویسنده. وى در بروجرد به دنیا آمد. پس از فراگیرى مقدمات در 1332 ق به نجف رفت و از محضر سید محمد كاظم یزدى استفاده نمود. ولى به واسطهى جنگ جهانى اول بیش از سه سال نتوانست در آنجا توقف كند و به بروجرد بازگشت، سطوح را تكمیل كرد و پس از فراغت از آن بیست سال تمام در درس ...
(وف 910 ق)، فقیه، محدث، حافظ، مفسر، واعظ، صوفى، ادیب و شاعر. مشهور به ملا حسین كاشفى یا ملاحسین واعظ. در سبزوار به دنیا آمد. دورهى جوانى را در آن شهر گذراند و در آنجا و نیشابور و هرات نشو و نما یافت. در زمان سلطان حسین میرزاى بایقرا در هرات و نیشابور به وعظ و ارشاد مىپرداخت و با صوتى خوش آیات قرآن ...
(وف 1286 ق)، فقیه و مجتهد. وى از نوادگان فیض كاشانى بود و در كاشان به دنیا آمد. مادرش از سادات لاجوردى كاشان بود. در خاندان فضل و دانش نشو و نما یافت. چون به سن تمییز رسید پس از فراگیرى قرائت و كتابت و مقدمات علوم نزد علماى شهر خویش به نجف مهاجرت كرد و در بحث شیخ محمد حسن نجفى، صاحب «جواهر»، حاضر شد ...
(وف 988 ق)، عالم دینى، فقیه، متكلم، محقق، مفسر، محدث و مورخ. از علماى بزرگ اواخر قرن دهم قمرى و از شاگردان مفسر بزرگ، ابوالحسن على بن حسن زوارى، بود كه به واسطهى او از محقق كركى روایت كرده است. او همچنین از ضیاءالدین محمد بن محمود، از مقدس اردبیلى، روایت مىكند. در «مشیخه» سید حسین كركى سال وفاتش 997 ...
(وف 966 ق)، عالم دینى، فقیه و متكلم. پدرش ملا احمد، و به آوردهى «ریحانة الادب» ملا محمد، از علماى منطق بود كه حواشى بر كتب منطق نگاشته است. اصل ملا ابوالحسن از ابیورد است. در كاشان سكنى گزید و به كاشانى منسوب شد. وى از علماى امامى عهد شاه طهماسب صفوى (984 -930 ق) مىباشد كه جامع علوم و حكمیات و فضائل ...
(وف 555 ق)، فقیه حنفى. از آثارش «قنیة العالم و منیة فضلاء العالم» مىباشد كه به گفتهى خود در آن «الفتاوى الكبرى» حسامالدین عمر بن عبدالعزیز حنفى (م 536 ق) را تلخیص كرده است. ...
(1379 -1303 ق)، عالم دینى، خطیب و مرجع تقلید. در نجف به دنیا آمد. مادرش دختر عالم بزرگ شیخ اسداللَّه شوشترى است. مقدمات و سطوح را فراگرفت. او در كنار پدرش كه از علماى برجسته بود و در بمبئى به وظائف شرعى و تبلیغى مىپرداخت، نشو و نما یافت و پس از پدر عهدهدار وظائف وى گشت و مرجع تقلید مردم بمبئى شد. وى ...