| جمال احمد و جود علي و نام حسين | | حسام دولت و دين اي خداي داده ترا |
| سواد عالم عين و تو چون سواد از عين | | نهاد آدم لفظ و تو چون مراد از لفظ |
| نوشت نسخهي روشن ز حاصل کونين | | عنايت ازلي صورت تو چون بنگاشت |
| نمود از دل و دست تو مجمعالبحرين | | سعادت فلکي طينت تو چون بسرشت |
| به ديدن تو خداوند صد چو ذوالقرنين | | رخ تو آب حياتست و تشنهتر هر روز |
| چو عرض قدر تو دادند اختران من اين | | چو ذکر جاه تو کردند آسمان من هو |
| چنان که بينک رفتست دي پرير، وبين | | ز حسب حال در اين قطعه رمزکي بشنو |
| چو چوژه پاي به گل درنباشد آخر شين | | مرا که طوطي نظمم در اين چنين وحلي |
| بچه به زيور مسحي و زينت رانين | | اگرچه بط و همايم کند کرامت تو |
| شوم چو پيکر طاوس نر سراسر زين | | شوم چو هيات کبک دري سراسر زيب |
| از آنکه هست درين گردن آفرين تو دين | | کنم چو فاخته در گردن از سپاس تو طوق |
| وگرنه نايبهکش بادم از غرابالبين | | سرايمت همه جايي به شکر بلبلوار |
| که ابجدش ننهد بار جز به منزل غين | | بقات باد بخوبي و خرمي چندان |
| حنين او نکند کم علاجهاي حنين | | حسود جاه ترا آن الم که در همه عمر |