مگر با ما سر ياري نداري؟

مگر با ما سر ياري نداري؟ شاعر : اوحدي مراغه اي که ما را در مشقت ميگذاري؟ مگر با ما سر ياري نداري؟ مکن، کز پرده بيرون افتدت راز چرا در رخ کشيدي پرده‌ي ناز؟ من از بيرون چو نقش پرده تا چند؟ تو رخ در پرده پنهان کرده تا چند؟ من از بيرون چو نقش پرده داران تو اندر پرده اي با غمگساران نه کام دل روا مي‌گردد از تو نه يکدم دل جدا ميگردد از تو به عشق اندر جهانش نام رفته چه ميخواهي از آن آرام رفته؟ که روزي هم به کاري بازت آيم بهل، تا ساعتي همرازت...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

مگر با ما سر ياري نداري؟

شاعر : اوحدي مراغه اي

که ما را در مشقت ميگذاري؟		مگر با ما سر ياري نداري؟
مکن، کز پرده بيرون افتدت راز		چرا در رخ کشيدي پرده‌ي ناز؟
من از بيرون چو نقش پرده تا چند؟		تو رخ در پرده پنهان کرده تا چند؟
من از بيرون چو نقش پرده داران		تو اندر پرده اي با غمگساران
نه کام دل روا مي‌گردد از تو		نه يکدم دل جدا ميگردد از تو
به عشق اندر جهانش نام رفته		چه ميخواهي از آن آرام رفته؟
که روزي هم به کاري بازت آيم		بهل، تا ساعتي همرازت آيم
من از جان هم نميترسم، دگر چيست؟		چه باشد گر دلي خون شد؟ جگر چيست
نميترسم، بياور تا: چه داري؟		ز درد محنت و اندوه و خواري
و گر بر گردم از عشقت نه مردم		به تيغ از کار عشقت بر نگردم
و گر باشد بلايي نيز، گو: باش!		نترسم، گر شوم در عاشقي فاش
چنان دانم که از مادر نزادم		غمت، گر بردهد روزي به بادم
برآرم دست و با مهرت بکوشم		چو شد فاش، اين حکايت را چه پوشم؟
که من ترکت نگويم تا قيامت		تو خواهي جور کن، خواهي ملامت
که ياري ثابتم در مهرباني		مرا محروم نگذاري، چو داني
ز زلف خود کمر بندي بمن بخش		نگويم: زان دهن قندي بمن بخش
بهل، کز دور ميبينم چراغت		به گل چيدن نمي‌آيم به باغت
رها کن، تا سگ کوي تو باشم		نميخواهي که پهلوي تو باشم؟
تو شمعي و منم پروانه‌ي تو		پريرويا، منم ديوانه‌ي تو
دلت بر ما نميسوزد چو شمعي		مرا کردي پريشان و تو جمعي
همي نالم ز هجرانت وليکن		منم بيخواب و آرام و تو ساکن