| دل بدين صرف کرده، جان بر سر | | خنک آن پردلان دين پرور |
| به توکل نشسته سر در پيش | | همه نزديک خلق و دور از خويش |
| پس به دانستها ندا کرده | | خون خود بهر دين فدا کرده |
| کرده از اشک مردمک را مرد | | چشم بيخوابشان بر آن رخ زرد |
| نزد ايشان به از طلا طبقي | | ز علوم گذشتگان ورقي |
| همه در بحر و بيم غرقي نه | | روي در سير و هيچ زرقي نه |
| نفسي خوش زدن چو نافهي مشک | | گشته قانع به نيم ناني خشک |
| پر هنر کرده کيسهي مردي | | سفره بينان و کاسه بيخوردي |
| رستگاران کامل ايشانند | | علم جويان عامل ايشانند |
| در دو گيتي حصار جان علمست | | همره عقل و يار جان علمست |
| مردهاي، با حقيقتت يارست | | خفتهاي، بر سر تو بيدارست |
| راه ميپويي، اوست قايد تو | | طعمه ميجويي، اوست رايد تو |
| آتش او را نسوزد اندر تاب | | جوهر او نپوسد اندر آب |
| مينشيني، ز جانت آگاهست | | ميروي، با دل تو همراهست |
| تندبادش هلاک نتواند | | کس نهانش به خاک نتواند |
| دزد طرارش از ميان نبرد | | شاه و سرهنگ ره به آن نبرد |
| تو پي حبهاي دوان دايم | | با تو گنجي چنان روان دايم |