| نعل اسب از تاج دانائي فرست | | گفتم اي دل بهر دربان جلال |
| تاج هفت اجرام بالائي فرست | | دل جوابم داد کز نعل پياش |
| دانه زي مرغان صحرائي فرست | | نکتهي او دانه و ارواح است مرغ |
| بر در صدرش به مولائي فرست | | اين دو طفل هندو از بام دماغ |
| زقهي طفلان دانائي فرست | | يا ز آب دست و خاک پاي او |
| داغ بر رخ کش به لالائي فرست | | پيش يکران ضميرش عقل را |
| يک شبه خرجش که فرمائي فرست | | حاصل شش روز و نقد چل صباح |
| هر طراز شکر کرائي فرست | | هر بساط ذکر کرايد بپوش |
| سوي اين نه شهر مينائي فرست | | شحنهي شرع است منشور بقاش |
| مهر شحنه سوي غوغائي فرست | | شب در آن شهر است غوغا ز اختران |
| نزد شحنه شکل طغرائي فرست | | از تن و دل چون کني نون والقلم |
| شمس گردون را به حربائي فرست | | پيش فکر او که رخشد شمسوار |
| چرخ اطلس را به ديبائي فرست | | بهر آذين عروس خاطرش |
| يک جهانش جان به تنهائي فرست | | او به تنها صد جهان است از هنر |
| تو جزاش از سحر اجزائي فرست | | معجز کلي فرستادت به مدح |
| تو ز آهو مشک يغمائي فرست | | او ز گاوت عنبر هندي دهد |
| سنبل تر بهر بويائي فرست | | گر نداري خون خشک آهوان |
| خوان جم را خل خرمائي فرست | | دست جم چون راح ريحانيت داد |
| از فرات آبي به بطحائي فرست | | آب زمزم داد بطحائي تو را |
| پنج نوش از کلک صفرائي فرست | | هفت جوش از آينه دادت تو نيز |
| شکرها چون حاتم طائي فرست | | داد نعمتها چو نعمان عرب |
| منطق الطير از خوشآوائي فرست | | کوه دانش را چو داود از نفس |
| گر فرستي لحن عنقائي فرست | | بانگ پشه مگذران بر گوش جم |
| نيزهي بهرام هيجائي فرست | | از دواتت دار ملک تير را |
| هديه امسال از شکرخائي فرست | | بهر ري کو پار زهرت داده بود |
| سوي طوطي قند بيضائي فرست | | طوطي ري عذرخواه ري بس است |
| خدمت ري هندي و رائي فرست | | ري بدين طوطي ز هندو راي به |
| از نظر گو حرز شيدائي فرست | | روح شيدا شد ز عشق منظرش |
| گو مرا باد مسيحائي فرست | | عازر دل مردهاي در وي گريز |
| مه رخي با مهر عذرائي فرست | | چون توئي خاقان ترکستان طبع |
| هديه نعشي و ثريائي فرست | | نثر تو نعش و ثريا نظم توست |
| سوي روضه در دريائي فرست | | قدر نظم و نثر او داند به شرط |
| زعفران است آن به حلوائي فرست | | تخم پيله است آن به ديباجي سپار |
| خاصه بهر زعفرانسائي فرست | | گر تواني هاوني ساز از هلال |
| سيم چيني، زر آبائي فرست | | زرگر ساحر صفت را بهر صنع |
| اجري خاص از نکورائي فرست | | گويد اينجا خاص مهمانت آمدم |
| نزل نحل از باغ گويايي فرست | | نحل مهمان بهار آيد بلي |
| پس در آن فضل عسل زائي فرست | | نحل را برخوان شاخ آور ز جود |
| از براي شهد پالائي فرست | | اين دل صد چشمه را پالونهوار |
| گفت جنت نزل دربائي فرست | | عقل را گفتم چه سازم نزل او |
| شمع و شکر رسم هر جائي فرست | | آه تو شمع است و اشکت شکر است |
| زين زر برکن به رعنائي فرست | | باد را بهر سليمان رخش ساز |
| پس به سوي عرش فرسائي فرست | | هر سحرگاهش دعاي صدق ران |
| پس براي چرخ پيمائي فرست | | وز پي احمد براقي کن ز نور |
| تنگ بسته خنگ دارائي فرست | | ورنه باري سوي بهمن همتي |
| دق مصري وشي صنعائي فرست | | همتم گفتا که ملبوس جلال |
| شش گزي دستار و يکتائي فرست | | عصمتش گفت از تکلف درگذر |
| تحفههاش از مدحت آرائي فرست | | مشتري فر و عطارد فطنت است |
| تحفه بر قدر توانائي فرست | | ني ني از بود تو نتوان تحفه ساخت |
| دل شفاعت خواه رسوائي است | | هرچه بفرستي به رسوائي کشد |
| بر اميدم جرم بخشائي فرست | | شعر هم جرم است جان را تحفه ساز |
| تات گويم نقد برنائي فرست | | نقد برنائيت دانم مانده نيست |
| هر دو را با عقل سودائي فرست | | اشک گرمت باد و باد سرد پس |
| اشک داودي ز قرائي فرست | | بهر تسبيح سليمان عصمتي |
| باز کن در زي زيبائي فرست | | يعني از بستان خاطر نوبري |
| روح را با آن به سقائي فرست | | قربهاي پر کن ز تسنيم ضمير |
| زلف حوران هرچه پيرائي فرست | | گر تواني بهر شيب مقرعهاش |
| رايت آن صدر والائي فرست | | وز دو قرص گرم و سرد مهر و ماه |
| گوشتي ساز و به مولائي فرست | | وز بره تا گاو و بزغالهي فلک |
| کاه و جو زين دشت سرمائي فرست | | دانهي دل جوجو است و چهره کاه |
| زي عطارد زر جوزائي فرست | | آفتابي شو ز خاک انگيز زر |
| خرجش آنجا نقد اينجائي فرست | | چون توئي خاک سپاهان را مريد |
| از آن خواجه آزرده برخاست از جا | | مرا شاه بالاي خواجه نشانده است |
| که نوري است اين سايه از حق تعالي | | چه بايستش آزردن از سايهي حق |
| که بالاي کرسي است عرش معلا | | نه زير قلم جاي لوح است چونان |
| بود نقطهي کل بر از خط اجزا | | نداند که از دور پرگار قدرت |
| چو معني که هم برتر آمد ز اسما | | معما بر از ابجد آمد به معني |
| عقول از بر انفس آمد به مبدا | | بخور از بر عنبر آمد به مجلس |
| حواري بود بر زبردست حورا | | کواکب بود زير پاي ملايک |
| ببين هفت خاتون بر از چار ماما | | ببين نه طبق برتر از هفت قلعه |
| فلک به ز بر کو لطيف است و دروا | | زمين زير به کو کثيف است و ساکن |
| که اعداد فرعند و او اصل و والا | | الف را بر اعداد مرقوم ببيني |
| نه بار از بر برگ باشد مهيا | | نه شاخ از بر بيخ باشد مرتب |
| ببين شاخ و بيخ درختان دانا | | قياس از درختان بستان چه گيري |
| که بالاي سرطان نشسته است جوزا | | هنرمند کي زير نادان نشنيد |
| نه لعل و زر کل چنين است عمدا | | نه لعل از بر خاتم زر نشيند |
| ندارند حاشا که دارند حاشا | | دبيري چو من زيردست وزيري |
| وزير است ضامن به اشکال پيدا | | دبير است خازن به اسرار پنهان |
| عطارد وراي قمر يافت ماوا | | دبيري وراي وزيري است يعني |
| چو آبي است روشن سبکروح دانا | | چو ريگي است تيرهگران سايه نادان |
| نه عنبر بر از آب باشد به دريا | | نه آب از بر ريگ باشد به چشمه |
| چو سنگ سيه زير آب مصفا | | گران سايه زير سبکروح بهتر |
| گران سير زير و سبک سير بالا | | دو سنگ است بالا و زير اسيا را |