| که پنداري که خونشان در ميانست | | دلم با مردم چشمت چنانست |
| رخت گلدستهي بستان جانست | | خطت سرنامهي عنوان حسنست |
| گلت خود روي و رويت گلستانست | | شبت مه پوش و ماهت شب نقابست |
| بهشتي بر سر سرو روانست | | گلستان رخت در دلستاني |
| نهان در چين شبگون سايبانست | | چرا خورشيد روز افروز رويت |
| خدنک غمزه دايم در کمانست | | کمان داران چشم دلکشت را |
| که حسنت فتنه آخر زمانست | | بساز آخر زماني با ضعيفان |
| ز مخموري تو گوئي ناتوانست | | چرا خفتست چشم نيم مستت |
| از آن انفاس او عنبر فشانست | | ز زلفت موبمو خواجو نشانداد |