چواني هنرمند فرزانه بود

چواني هنرمند فرزانه بود شاعر : سعدي که در وعظ چالاک و مردانه بود چواني هنرمند فرزانه بود خط عارضش خوشتر از خط دست نکونام و صاحبدل و حق پرست ولي حرف ابجد نگفتي درست قوي در بلاغات و در نحو چست که دندان پيشين ندارد فلان يکي را بگفتم ز صاحبدلان کز اين جنس بيهوده ديگر مگوي برآمد ز سوداي من سرخ روي ز چندان هنر چشم عقلت ببست تو در وي همان عيب ديدي که هست نبينند بد، مردم نيک بين يقين بشنو از من که روز يقين گرش پاي عصمت بخيزد ز جاي ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چواني هنرمند فرزانه بود

شاعر : سعدي

که در وعظ چالاک و مردانه بود		چواني هنرمند فرزانه بود
خط عارضش خوشتر از خط دست		نکونام و صاحبدل و حق پرست
ولي حرف ابجد نگفتي درست		قوي در بلاغات و در نحو چست
که دندان پيشين ندارد فلان		يکي را بگفتم ز صاحبدلان
کز اين جنس بيهوده ديگر مگوي		برآمد ز سوداي من سرخ روي
ز چندان هنر چشم عقلت ببست		تو در وي همان عيب ديدي که هست
نبينند بد، مردم نيک بين		يقين بشنو از من که روز يقين
گرش پاي عصمت بخيزد ز جاي		يکي را که عقل است و فرهنگ و راي
بزرگان چه گفتند؟ خذما صفا		به يک خرده مپسند بر وي جفا
چه در بند خاري تو؟ گل دسته بند		بود خار و گل با هم اي هوشمند
نبيند ز طاووس جز پاي زشت		کرا زشت خويي بود در سرشت
که ننمايد آيينه‌ي تيره، روي		صفائي بدست آور اي خيره روي
نه حرفي که انگشت بر وي نهي		طريقي طلب کز عقوبت رهي
که چشمت فرو دوزد از عيب خويش		منه عيب خلق اي خردمند پيش
چو در خود شناسم که تر دامنم؟		چرا دامن آلوده را حد زنم
چو خود را به تأويل پشتي کني		نشايد که بر کس درشتي کني
پس آنگه به همسايه گو بد مکن		چو بد ناپسند آيدت خود مکن
برون با تو دارم، درون با خداي		من ار حق شناسم وگر خود نماي
تصرف مکن در کژو راستم		چو ظاهر به عفت بياراستم
خدايم به سر از تو داناترست		اگر سيرتم خوب و گر منکرست
که حمال سود و زيان خودم		تو خاموش اگر من بهم يا بدم
که چشم از تو دارد به نيکي ثواب		کسي را به کردار بد کن عذاب
يکي را به ده مي‌نويسد خداي		نکو کاري از مردم نيک راي
ببيني، ز ده عيبش اندر گذر		تو نيز اي عجب هر که را يک هنر
جهاني فضيلت برآور به هيچ		نه يک عيب او را بر انگشت پيچ
به نفرت کند و اندرون تباه		چو دشمن که در شعر سعدي، نگاه
چو زحفي ببيند برآرد خروش		ندارد به صد نکته‌ي نغز گوش
حسد ديده نيک بينش بکند		جز اين علتش نيست کان بد پسند
سياه و سپيد آمد و خوب و زشت		نه مر خلق را صنع باري سرشت؟
بخور پسته مغز و بينداز پوست		نه هر چشم و ابرو که بيني نکوست