| نه چندان که زور آورد با اجل | | نهادهست باري شفا در عسل |
| ولي درد مردن ندارد علاج | | عسل خوش کند زندگان را مزاج |
| برآمد، چه سود انگبين در دهن؟ | | رمق ماندهاي را که جان از بدن |
| کسي گفت صندل بمالش به درد | | يکي گرز پولاد بر مغز خورد |
| وليکن مکن با قضا پنجه تيز | | ز پيش خطر تا تواني گريز |
| بدن تازه روي است و پاکيزه شکل | | درون تا بود قابل شرب و اکل |
| که با هم نسازند طبع و طعام | | خراب آنگه اين خانه گردد تمام |
| مرکب از اين چار طبع است مرد | | طبايعتر و خشک و گرم است و سرد |
| ترازوي عدل طبيعت شکست | | يکي زين چو بر ديگري يافت دست |
| تف معده جان در خروش آورد | | اگر باد سرد نفس نگذرد |
| تن نازنين را شود کار خام | | وگر ديگ معده نجوشد طعام |
| که پيوسته با هم نخواهند ساخت | | در اينان نبندد دل، اهل شناخت |
| که لطف حقت ميدهد پرورش | | توانايي تن مدان از خورش |
| نهي، حق شکرش نخواهي گزارد | | به حقش که گرديده بر تيغ و کارد |
| خدا را ثناگوي و خود را مبين | | چو رويي به طاعت نهي بر زمين |
| گدا را نبايد که باشد غرور | | گدايي است تسبيح و ذکر و حضور |