شبي در جواني و طيب نعم

شبي در جواني و طيب نعم شاعر : سعدي جوانان نشستيم چندي بهم شبي در جواني و طيب نعم ز شوخي در افگنده غلغل به کوي چو بلبل، سرايان چو گل تازه روي ز دور فلک ليل مويش نهار جهانديده پيري ز ما بر کنار نه چون ما لب از خنده چون پسته بود چو فندق دهان از سخن بسته بود چه در کنج حسرت نشيني به درد؟ جواني فرا رفت کاي پيرمرد به آرام دل با جوانان بچم يکي سر برآر از گريبان غم جوابش نگر تا چه پيرانه گفت برآورد سر سالخورد از نهفت چميدن درخت جوان را...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

شبي در جواني و طيب نعم

شاعر : سعدي

جوانان نشستيم چندي بهم		شبي در جواني و طيب نعم
ز شوخي در افگنده غلغل به کوي		چو بلبل، سرايان چو گل تازه روي
ز دور فلک ليل مويش نهار		جهانديده پيري ز ما بر کنار
نه چون ما لب از خنده چون پسته بود		چو فندق دهان از سخن بسته بود
چه در کنج حسرت نشيني به درد؟		جواني فرا رفت کاي پيرمرد
به آرام دل با جوانان بچم		يکي سر برآر از گريبان غم
جوابش نگر تا چه پيرانه گفت		برآورد سر سالخورد از نهفت
چميدن درخت جوان را سزد		چو باد صبا بر گلستان وزد
شکسته شود چون به زردي رسيد		چمد تا جوان است و سر سبز خويد
بريزد درخت گشن برگ خشک		بهاران که بيد آرود بيد مشک
که بر عارضم صبح پيري دميد		نزيبد مرا با جوانان چميد
دمادم سر رشته خواهد ربود		به قيد اندرم جره بازي که بود
که ما از تنعم بشستيم دست		شما راست نوبت بر اين خوان نشست
دگر چشم عيش جواني مدار		چو بر سر نشست از بزرگي غبار
نشايد چو بلبل تماشاي باغ		مرا برف باريده بر پر زاغ
چه مي‌خواهي از باز برکنده بال؟		کند جلوه طاووس صاحب جمال
شما را کنون مي‌دمد سبزه نو		مرا غله تنگ اندر آمد درو
که گل دسته بندد چو پژمرده گشت؟		گلستان ما را طراوت گذشت
دگر تکيه بر زندگاني خطاست		مرا تکيه جان پدر بر عصاست
که پيران برند استعانت به دست		مسلم جوان راست بر پاي جست
فرو رفت، چون زرد شد آفتاب		گل سرخ رويم نگر زر ناب
چنان زشت نبود که از پير خام		هوس پختن از کودک ناتمام
ز شرم گناهان، نه طفلانه زيست		مرا مي‌ببايد چو طفلان گريست
به از سالها بر خطا زيستن		نکو گفت لقمان که نازيستن
به از سود و سرمايه دادن ز دست		هم از بامدادان در کلبه بست
برد پير مسکين سپيدي به گور		جوان تا رساند سياهي به نور