زمين مدتي بود چون خارپشتي

زمين مدتي بود چون خارپشتي شاعر : سيف فرغاني کشيده درون چون کشف سر شکوفه زمين مدتي بود چون خارپشتي چو بگشاد در گلستان پر شکوفه کنون زينت بال طاوس يابد که در شاخ تر بود مضمر شکوفه ازين پيش با خار و خس بود ملحق در آغوش گل بين و در بر شکوفه کنون سبزه را خفته در زير سايه کند مست پيوسته قي بر شکوفه جهان آنچنان شد که هر جا که باشد بگيرد همي هفت کشور شکوفه چو آوازه‌ي روي آن سرو گل رخ به ياد گل روي دلبر شکوفه به بستان درآي و ببين بامدادان...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

زمين مدتي بود چون خارپشتي

شاعر : سيف فرغاني

کشيده درون چون کشف سر شکوفه		زمين مدتي بود چون خارپشتي
چو بگشاد در گلستان پر شکوفه		کنون زينت بال طاوس يابد
که در شاخ تر بود مضمر شکوفه		ازين پيش با خار و خس بود ملحق
در آغوش گل بين و در بر شکوفه		کنون سبزه را خفته در زير سايه
کند مست پيوسته قي بر شکوفه		جهان آنچنان شد که هر جا که باشد
بگيرد همي هفت کشور شکوفه		چو آوازه‌ي روي آن سرو گل رخ
به ياد گل روي دلبر شکوفه		به بستان درآي و ببين بامدادان
\N		سهي سرو باغ جمال آن نگاري
سر شاخ را هست افسر شکوفه		عروس چمن راست زيور شکوفه
شکوفه ز زيور ز زيور شکوفه		کنون بر سر شاخ فرقي ندارد
کنون باغ را هست در خور شکوفه		به فصل خزان بود صفراش غالب
چو بگشاد بر شاخ صد در شکوفه		به صد پرده بلبل نواساز گردد
همي آر دامان و مي‌بر شکوفه		در آن دم که شاخ آستين برفشاند
يکي شاهدي ناز پرور شکوفه		يکي عاشقي نازنين است بلبل
ز دوري خويش آن سمن بر شکوفه		چو آگه شد از بي نوايي بلبل
به سيم و زر خود توانگر شکوفه		درختان بي‌برگ را کرد آنک
گل سيمتن مي‌کند زر شکوفه		به رغم زمستان ممسک به هر سو
که سلطان بهار است و لشکر شکوفه		به يک هفته چون گل جهانگير گردد
بهشت است از آن حور پيکر شکوفه		درخت است طوبي صفت زآنکه بستان
ز استار غيب آن مستر شکوفه،		ز نامحرم و مست چون باغ پر شد
در آورد در زير چادر شکوفه		برون آمد و مادر خويشتن را
که شاخ است سرمست و ساغر شکوفه		شراب از کجا خورد؟! مطرب که بودش؟!
قلم راند بر نقش آزر شکوفه		چو نقاش قدرت روان کرد خامه
به روح نباتي مصور شکوفه		ز نفخ لواحق شود همچو عيسي
چو دست کليم پيمبر شکوفه		ازين پس کند شاخ همچون عصا را