ثمره ازدواج

گر چه کمتر اتفاق می افتد که زن و مرد به منظور بچه دار شدن تن به ازدواج بدهند، معمولاً عوامل دیگرى و از جمله تمایلات جنسى محرک آنان می باشد. لیکن طولى نمی کشد که هدف طبیعى آفرینش روشن شده عشق به فرزند ظاهر می گردد. وجود فرزند میوه درخت زناشویى و یک آرزوى طبیعى است. ازدواج بى فرزند مانند درخت بى بار است. وجود فرزند پیوند زناشویى را استوار می سازد، مرد و زن را به خانه و زندگى علاقه مند می گرداند محیط خانه را با صفا و طراوت می کند. مرد را به تلاش و کوشش بیشتر وادار و زن را به خانه و کاشانه دلگرم می سازد.
ازدواج در آغاز کار بر پایه هاى لرزان و ناپایدار هوسرانى و تمتعات جسمانى و معاشقه هاى زودگذر و عشقهاى دروغین بنا می شود بدین جهت همواره در معرض انحلال و جدایى است، نیرومندترین عاملى که می تواند پایدارى آن را تضمین کند همان بچه دار شدن است. جوانى و هوسرانى به زودى می گذرد، تمایلات جنسى فروکش می کند، عشقهاى ظاهر به سردى می گراید. تنها یادگارى که از آن دوران باقى می ماند و اسباب آرامش و دلگرمى مرد و زن را فراهم می سازد وجود فرزند است. بدین جهت امام سجاد علیه السلام فرمود: سعادت انسان در اینست که فرزندان صالحى داشته باشد که به آنان استعانت جوید. (1)
پیغمبر اسلام (ص) فرمود: فرزند صالح گیاه خوشبویى است از گیاهان بهشت. (2)
رسول خدا فرمود: بر تعداد فرزندانتان بیفزایید زیرا من در قیامت به زیادى شما بر سایر ملل افتخار خواهم کرد. (3)
چقدر نادانند افرادیکه با بهانه هاى بیجا از بچه دار شدن خوددارى می نمایند و بدینوسیله با ناموس آفرینش انسان مبارزه می کنند؟!

پی‌نوشت‌ها:

1-وسائل ج 15 ص 96.
2-وسائل ج 15 ص 97.
3-وسائل ج 15 ص 96.

منبع:امینی، ابراهیم؛ (1367؟)، آئین همسرداری یا اخلاق خانواده، تهران: اسلامی، چاپ پانزدهم.