درس احرام‌

امام رضا علیه السلام فرمودند:

نَّما یُؤْمَرُوا بِالْاحْرامِ لِیَخْشَعُوا قَبْلَ دُخُولِهِم حَرَمَ اللَّهِ وَامْنِهِ وَلِئَلّا یَلْهُوا وَیَشْتَغِلُوا بِشَی‌ءٍ مِنْ امورِ الدّنیا وَزینَتِها وَلذّاتِها وَیَکوُنوا جادّینَ فیما هُم فیهِ قاصِدینَ نَحْوَهُ، مُقْبِلینَ عَلَیهِ بِکُلّیَتِهِمْ.

مردم به «احرام» مأمورند، تا آنکه پیش از ورود به حرم امن خدا «خشوع» پیدا کنند و در پی بازیچه و مشغولیات دیگر از کارهای دنیا و زیورها و لذّتهای آن نروند و با تمام وجود و همه توجّه، به کاری بپردازند که به خاطر آن آمده و روی آورده‌اند.

وسائل الشیعه، ج 9، ص 3

احرام، که با پوشیدن دو قطعه پارچه دوخته نشده و ساده انجام می‌گیرد، حاجی را از همه تعلّقات و تشریفات و دلبستگیهای دنیوی می‌رهاند و دلها را خاشع و روحها را آماده پذیرش جذبه‌های معنوی حج می‌کند.
فلسفه اصلی حج، پرداختن به خدا و گسستن از مادیّات است. برنامه‌های حج، زمینه‌ساز چنین توجه‌هاست. اگر بنا باشد در این ایّام هم حاجی در پی جلوه‌ها و زر و زیور زندگی و کامجوییها و لذّت خواهیهای دنیوی باشد، از فلسفه اصلی حج دور شده است.
(ای یکدله صد دله، دل یکدله کن) ... آنکه در اینجا همه وجود و حواس و عنایت خویش را صرف معنویّات نکند، بهره چندانی نخواهد برد. زائران خانه خدا باید مواظب روحیات و حالاتِ قلبی خویش باشند، که این فرصتهای نورانی بسیار مغتنم و کمیاب است. خیلی‌ها سالها در حسرتِ آمدن به حج و تشرّف به زیارت این سرزمین مقدّسند، امّا محرومند، آنکه فعلًا این توفیق را یافته است، حیف است که فکرش در پی چیزهای دیگر باشد.
احرام، سرآغاز ورود به حرم الهی است. کسی که وارد حرم می‌شود، باید مُحرم باشد. مُحرِم شدن، زمینه مَحرم شدن است. احرام، حاجی را وارد حریمی می‌کند که سراسر نور و معنویّت است.